圆圆的明月，倒映在清澈的池塘里，像是在尽情沐浴，树叶在风中簌簌作响，街巷中车马不再喧闹。我和她悠闲地倚着井栏，她嬉笑着扑打飞来飞去的流萤，弄坏了轻罗画扇。夜已深，人已静，我久久地凭栏凝思，往昔的欢聚，如今的孤伶，更使我愁思绵绵，不想回房，也难以成眠，直站到更漏将残。可叹青春年华，转眼即逝，如今你我天各一方相距千里，不说音信稀少，连梦也难做!<br /> 听说她相思恹恹，害怕玉梳将鬓发拢得稀散，面容消瘦而不照金镜，渐渐地懒于赶时髦梳妆打扮。眼前正是梅雨季节，潮风湿雨，青苔滋生，满架迎风摇动的蔷薇已由盛开时的艳红夺目，变得零落凋残。有谁会相信百无聊赖的我，像才尽的江淹，无心写诗赋词，又像是伤情的荀倩，哀伤不已，这一切都是由于对你热切的思念！举目望长空，只见银河茫茫，还有几颗稀疏的星星，点点闪闪。

水浴清蟾，叶喧凉吹，巷陌马声初断。闲依露井，笑扑流萤，惹破画罗轻扇。人静夜久凭阑，愁不归眠，立残更箭。叹年华一瞬，人今千里，梦沉书远。<br /> 空见说、鬓怯琼梳，容销金镜，渐懒趁时匀染。梅风地溽，虹雨苔滋，一架舞红都变。谁信无聊为伊，才减江淹，情伤荀倩。但明河影下，还看稀星数点。

shuǐ yù qīng chán yè xuān liáng chuī xiàng mò mǎ shēng chū duàn xián yī lù jǐng xiào pū liú yíng rě pò huà luó qīng shàn rén jìng yè jiǔ píng lán chóu bù guī mián lì cán gēng jiàn tàn nián huá yí shùn rén jīn qiān lǐ mèng chén shū yuǎn kōng jiàn shuō bìn qiè qióng shū róng xiāo jīn jìng jiàn lǎn chèn shí yún rǎn méi fēng dì rù hóng yǔ tái zī yí jià wǔ hóng dōu biàn shuí xìn wú liáo wèi yī cái jiǎn jiāng yān qíng shāng xún qiàn dàn míng hé yǐng xià hái kàn xī xīng shù diǎn

过秦楼·大石

0

0