拼音 字数：388

　　承祖考之遗德兮，何性命之淑灵。登薄躯于宫阙兮，充下陈于后庭。蒙圣皇之渥惠兮，当日月之盛明。扬光烈之翕赫兮，奉隆宠于增城。既过幸于非位兮，窃庶几乎嘉时，每寤寐而垒息兮，申佩离以自思，陈女图以镜监兮，顾女史而问诗。悲晨妇之作戒兮，哀褒阎之为邮；美皇、英之女虞兮，荣任姒之母周。

　　虽愚陋其靡及兮，敢舍心而忘兹？历年岁而悼惧兮，闵蕃华之不滋。痛阳禄与柘馆兮，仍襁褓而离灾，岂妾人之殃咎兮，将天命之不可求。白日忽已移光兮，遂日晻莫而昧幽，犹被覆载之厚德兮，不废捐于罪邮。奉共养于东宫兮，讬长信之末流。共洒扫于帷幄兮，永终死以为期。愿归骨于山在足兮，依松柏之余休。

　　重曰：潜玄宫兮幽以清，应门闭兮禁闼扃。华殿尘兮玉阶苔，中庭萋兮绿草生。广室阴兮帷幄暗，房栊虚兮风冷冷。感帷裳兮发红罗，纷綷縩兮纨素声。神眇眇兮密靓处，君不御兮谁为荣？俯视兮丹墀，思君兮履綦。仰视兮云屋，双涕兮横流。顾左右兮和颜，酌羽觞兮销忧。惟人生兮一世，忽一过兮若浮。已独享兮高明，处生民兮极休。勉娱情兮极乐，与福禄兮无期。绿衣兮白华，自古兮有之。

 

chéng zǔ kǎo zhī yí dé xī hé xìng mìng zhī shū líng dēng bó qū yú gōng què xī chōng xià zhèn yú hòu tíng méng shèng huáng zhī wò huì xī dāng rì yuè zhī shèng míng yáng guāng liè zhī xī hè xī fèng lóng chǒng yú zēng chéng jì guò xìng yú fēi wèi xī qiè shù jī hū jiā shí měi wù mèi ér lěi xī xī shēn pèi lí yǐ zì sī chén nǚ tú yǐ jìng jiān xī gù nǚ shǐ ér wèn shī bēi chén fù zhī zuò jiè xī āi bāo yán zhī wéi yóu měi huáng yīng zhī nǚ yú xī róng rèn sì zhī mǔ zhōu suī yú lòu qí mǐ jí xī gǎn shě xīn ér wàng zī lì nián suì ér dào jù xī mǐn fān huá zhī bù zī tòng yáng lù yǔ zhè guǎn xī réng qiǎng bǎo ér lí zāi qǐ qiè rén zhī yāng jiù xī jiāng tiān mìng zhī bù kě qiú bái rì hū yǐ yí guāng xī suì rì ǎn mò ér mèi yōu yóu bèi fù zǎi zhī hòu dé xī bú fèi juān yú zuì yǒu fèng gòng yǎng yú dōng gōng xī tuō cháng xìn zhī mò liú gòng sǎ sǎo yú wéi wò xī yǒng zhōng sǐ yǐ wéi qī yuàn guī gǔ yú shān zài zú xī yī sōng bǎi zhī yú xiū zhòng yuē qián xuán gōng xī yōu yǐ qīng yìng mén bì xī jìn tà jiōng huá diàn chén xī yù jiē tái zhōng tíng qī xī lǜ cǎo shēng guǎng shì yīn xī wéi wò àn fáng lóng xū xī fēng lěng lěng gǎn wéi cháng xī fā hóng luó fēn cuì cài xī wán sù shēng shén miǎo miǎo xī mì liàng chù jūn bú yù xī shuí wèi róng fǔ shì xī dān chí sī jūn xī lǚ qí yǎng shì xī yún wū shuāng tì xī héng liú gù zuǒ yòu xī hé yán zhuó yǔ shāng xī xiāo yōu wéi rén shēng xī yí shì hū yí guò xī ruò fú yǐ dú xiǎng xī gāo míng chǔ shēng mín xī jí xiū miǎn yú qíng xī jí lè yǔ fú lù xī wú qī lǜ yī xī bái huá zì gǔ xī yǒu zhī

班婕妤《自伤赋》

bān jié yú zì shāng fù

　　承祖考之遗德兮，何性命之淑灵。登薄躯于宫阙兮，充下陈于后庭。蒙圣皇之渥惠兮，当日月之盛明。扬光烈之翕赫兮，奉隆宠于增城。既过幸于非位兮，窃庶几乎嘉时，每寤寐而垒息兮，申佩离以自思，陈女图以镜监兮，顾女史而问诗。悲晨妇之作戒兮，哀褒阎之为邮；美皇、英之女虞兮，荣任姒之母周。

　　虽愚陋其靡及兮，敢舍心而忘兹？历年岁而悼惧兮，闵蕃华之不滋。痛阳禄与柘馆兮，仍襁褓而离灾，岂妾人之殃咎兮，将天命之不可求。白日忽已移光兮，遂日晻莫而昧幽，犹被覆载之厚德兮，不废捐于罪邮。奉共养于东宫兮，讬长信之末流。共洒扫于帷幄兮，永终死以为期。愿归骨于山在足兮，依松柏之余休。

　　重曰：潜玄宫兮幽以清，应门闭兮禁闼扃。华殿尘兮玉阶苔，中庭萋兮绿草生。广室阴兮帷幄暗，房栊虚兮风冷冷。感帷裳兮发红罗，纷綷縩兮纨素声。神眇眇兮密靓处，君不御兮谁为荣？俯视兮丹墀，思君兮履綦。仰视兮云屋，双涕兮横流。顾左右兮和颜，酌羽觞兮销忧。惟人生兮一世，忽一过兮若浮。已独享兮高明，处生民兮极休。勉娱情兮极乐，与福禄兮无期。绿衣兮白华，自古兮有之。