拼音 译文 字数：421

　　菱溪之石有六，其四为人取去，而一差小而尤奇，亦藏民家。其最大者，偃然僵卧于溪侧，以其难徒，故得独存。每岁寒霜落，水涸而石出，溪旁人见其可怪，往往祀以为神。

　　菱溪，按图与经皆不载。唐会昌中，刺史李渍为《荇溪记》，云水出永阳岭，西经皇道山下。以地求之，今无所谓荇溪者。询于滁州人，曰此溪是也。杨行密有淮南，淮人讳其嫌名，以荇为菱；理或然也。

　　溪旁若有遗址，云故将刘金之宅，石即刘氏之物也。金，伪吴时贵将，与行密俱起合淝，号三十六英雄，金其一也。金本武夫悍卒，而乃能知爱赏奇异，为儿女子之好，岂非遭逢乱世，功成志得，骄于富贵之佚欲而然邪？想其葭池台榭、奇木异草与此石称，亦一时之盛哉！今刘氏之后散为编民，尚有居溪旁者。

　　予感夫人物之废兴，惜其可爱而弃也，乃以三牛曳置幽谷；又索其小者，得于白塔民朱氏，遂立于亭之南北。亭负城而近，以为滁人岁时嬉游之好。

　　夫物之奇者，弃没于幽远则可惜，置之耳目则爱者不免取之而去。嗟夫！刘金者虽不足道，然亦可谓雄勇之士，其平生志意，岂不伟哉。及其后世，荒堙零落，至于子孙泯没而无闻，况欲长有此石乎？用此可为富贵者之戒。而好奇之士闻此石者，可以一赏而足，何必取而去也哉。

 

líng xī zhī shí yǒu liù qí sì wéi rén qǔ qù ér yī chà xiǎo ér yóu qí yì cáng mín jiā qí zuì dà zhě yǎn rán jiāng wò yú xī cè yǐ qí nán tú gù dé dú cún měi suì hán shuāng luò shuǐ hé ér shí chū xī páng rén jiàn qí kě guài wǎng wǎng sì yǐ wéi shén líng xī àn tú yǔ jīng jiē bù zǎi táng huì chāng zhōng cì shǐ lǐ zì wéi xìng xī jì yún shuǐ chū yǒng yáng lǐng xī jīng huáng dào shān xià yǐ dì qiú zhī jīn wú suǒ wèi xìng xī zhě xún yú chú zhōu rén yuē cǐ xī shì yě yáng xíng mì yǒu huái nán huái rén huì qí xián míng yǐ xìng wéi líng lǐ huò rán yě xī páng ruò yǒu yí zhǐ yún gù jiàng liú jīn zhī zhái shí jí liú shì zhī wù yě jīn wěi wú shí guì jiàng yǔ xíng mì jù qǐ hé féi hào sān shí liù yīng xióng jīn qí yī yě jīn běn wǔ fū hàn zú ér nǎi néng zhī ài shǎng qí yì wéi ér nǚ zǐ zhī hào qǐ fēi zāo féng luàn shì gōng chéng zhì dé jiāo yú fù guì zhī yì yù ér rán yé xiǎng qí jiā chí tái xiè qí mù yì cǎo yǔ cǐ shí chēng yì yì shí zhī shèng zāi jīn liú shì zhī hòu sàn wéi biān mín shàng yǒu jū xī páng zhě yú gǎn fú rén wù zhī fèi xīng xī qí kě ài ér qì yě nǎi yǐ sān niú yè zhì yōu gǔ yòu suǒ qí xiǎo zhě dé yú bái tǎ mín zhū shì suì lì yú tíng zhī nán běi tíng fù chéng ér jìn yǐ wéi chú rén suì shí xī yóu zhī hào fú wù zhī qí zhě qì mò yú yōu yuǎn zé kě xī zhì zhī ěr mù zé ài zhě bù miǎn qǔ zhī ér qù jiē fú liú jīn zhě suī bù zú dào rán yì kě wèi xióng yǒng zhī shì qí píng shēng zhì yì qǐ bù wěi zāi jí qí hòu shì huāng yīn líng luò zhì yú zǐ sūn mǐn mò ér wú wén kuàng yù cháng yǒu cǐ shí hū yòng cǐ kě wéi fù guì zhě zhī jiè ér hào qí zhī shì wén cǐ shí zhě kě yǐ yì shǎng ér zú hé bì qǔ ér qù yě zāi

欧阳修《菱溪石记》

ōu yáng xiū líng xī shí jì

菱溪的巨石共有六块：其中四块已经被人取走了；另一块虽然体积不大形状却很奇特，也被当地百姓收藏在家中；那块最大的，还静静地仰卧在溪水之旁，因为它太难搬动，故而得以存留在这里。每到天气转寒秋霜降落溪水干涸后，大石便显露出来，溪旁的人见此石形状怪异，往往把它当成神灵来祭祀。

　　菱溪之石有六，其四为人取去，而一差小而尤奇，亦藏民家。其最大者，偃然僵卧于溪侧，以其难徒，故得独存。每岁寒霜落，水涸而石出，溪旁人见其可怪，往往祀以为神。

　　菱溪，按图与经皆不载。唐会昌中，刺史李渍为《荇溪记》，云水出永阳岭，西经皇道山下。以地求之，今无所谓荇溪者。询于滁州人，曰此溪是也。杨行密有淮南，淮人讳其嫌名，以荇为菱；理或然也。

　　溪旁若有遗址，云故将刘金之宅，石即刘氏之物也。金，伪吴时贵将，与行密俱起合淝，号三十六英雄，金其一也。金本武夫悍卒，而乃能知爱赏奇异，为儿女子之好，岂非遭逢乱世，功成志得，骄于富贵之佚欲而然邪？想其葭池台榭、奇木异草与此石称，亦一时之盛哉！今刘氏之后散为编民，尚有居溪旁者。

　　予感夫人物之废兴，惜其可爱而弃也，乃以三牛曳置幽谷；又索其小者，得于白塔民朱氏，遂立于亭之南北。亭负城而近，以为滁人岁时嬉游之好。

　　夫物之奇者，弃没于幽远则可惜，置之耳目则爱者不免取之而去。嗟夫！刘金者虽不足道，然亦可谓雄勇之士，其平生志意，岂不伟哉。及其后世，荒堙零落，至于子孙泯没而无闻，况欲长有此石乎？用此可为富贵者之戒。而好奇之士闻此石者，可以一赏而足，何必取而去也哉。