拼音 译文 字数：384

　　南康太守听事之东，有堂曰“直节”，朝请大夫徐君望圣之所作也。庭有八杉，长短巨细若一，直如引绳，高三寻，而后枝叶附之。岌然如揭太常之旗，如建承露之茎；凛然如公卿大夫高冠长剑立于王庭，有不可犯之色。堂始为军六曹吏所居，杉之阴，府史之所蹲伏，而簿书之所填委，莫知贵也。君见而怜之，作堂而以“直节”命焉。

　　夫物之生，未有不直者也。不幸而风雨挠之，岩石轧之，然后委曲随物，不能自保。虽竹箭之良，松柏之坚，皆不免于此。惟杉能遂其性，不扶而直，其生能傲冰雪，而死能利栋宇者与竹柏同，而以直过之。求之于人，盖所谓不待文王而兴者耶？

　　徐君温良泛爱，所居以循吏称，不为皦察之政，而行不失于直。观其所说，而其为人可得也。《诗》曰：“惟其有之，是以似之。”堂成，君以客饮于堂上。客醉而歌曰：“吾欲为曲，为曲必屈，曲可为乎？吾欲为直，为直必折，直可为乎？有如此杉，特立不倚，散柯布叶，安而不危乎？清风吹衣，飞雪满庭，颜色不变，君来燕嬉乎！封植灌溉，剪伐不至，杉不自知，而人是依乎！庐山之民，升堂见杉，怀思其人，其无已乎？”歌阕而罢。

　　元丰八年正月十四，眉山苏辙记。

 

nán kāng tài shǒu tīng shì zhī dōng yǒu táng yuē zhí jié cháo qǐng dà fū xú jūn wàng shèng zhī suǒ zuò yě tíng yǒu bā shān cháng duǎn jù xì ruò yī zhí rú yǐn shéng gāo sān xún ér hòu zhī yè fù zhī jí rán rú jiē tài cháng zhī qí rú jiàn chéng lù zhī jīng lǐn rán rú gōng qīng dà fū gāo guān cháng jiàn lì yú wáng tíng yǒu bù kě fàn zhī sè táng shǐ wéi jūn liù cáo lì suǒ jū shān zhī yīn fǔ shǐ zhī suǒ dūn fú ér bù shū zhī suǒ tián wěi mò zhī guì yě jūn jiàn ér lián zhī zuò táng ér yǐ zhí jié mìng yān fú wù zhī shēng wèi yǒu bù zhí zhě yě bú xìng ér fēng yǔ náo zhī yán shí yà zhī rán hòu wěi qū suí wù bù néng zì bǎo suī zhú jiàn zhī liáng sōng bǎi zhī jiān jiē bù miǎn yú cǐ wéi shān néng suì qí xìng bù fú ér zhí qí shēng néng ào bīng xuě ér sǐ néng lì dòng yǔ zhě yǔ zhú bǎi tóng ér yǐ zhí guò zhī qiú zhī yú rén gài suǒ wèi bú dài wén wáng ér xīng zhě yé xú jūn wēn liáng fàn ài suǒ jū yǐ xún lì chēng bù wéi jiǎo chá zhī zhèng ér xíng bù shī yú zhí guān qí suǒ shuō ér qí wéi rén kě dé yě shī yuē wéi qí yǒu zhī shì yǐ sì zhī táng chéng jūn yǐ kè yǐn yú táng shàng kè zuì ér gē yuē wú yù wéi qū wéi qū bì qū qū kě wéi hū wú yù wéi zhí wéi zhí bì zhé zhí kě wéi hū yǒu rú cǐ shān tè lì bù yǐ sàn kē bù yè ān ér bù wēi hū qīng fēng chuī yī fēi xuě mǎn tíng yán sè bú biàn jūn lái yàn xī hū fēng zhí guàn gài jiǎn fá bú zhì shān bú zì zhī ér rén shì yī hū lú shān zhī mín shēng táng jiàn shān huái sī qí rén qí wú yǐ hū gē què ér bà yuán fēng bā nián zhēng yuè shí sì méi shān sū zhé jì

苏辙《南康直节堂记》

sū zhé nán kāng zhí jié táng jì

南康太守办公厅的东面，有一座厅堂叫“直节堂”，是朝请大夫徐望圣建造的。庭院里有八棵杉树，长短粗细一样，直得像墨线弹的一样，在二丈多高处开始长有枝叶。这些树高耸的样子就像高兴起的太常旗，就像乘露盘的长柄。那种凛然正气又像公卿大夫头戴高高的帽子、身佩长长的宝剑立在朝廷之上，有神圣不可侵犯的神色。这里起初是南康军的各部门官吏住的地方，杉树的树荫底下，是书记们蹲伏在一起办公的场所，簿册文书丢在焉面，没有人知道这儿有什么可贵之处。徐君见到这个地方，很是爱惜它，就改建成这座厅堂，而且命名为“直节”。

　　南康太守听事之东，有堂曰“直节”，朝请大夫徐君望圣之所作也。庭有八杉，长短巨细若一，直如引绳，高三寻，而后枝叶附之。岌然如揭太常之旗，如建承露之茎；凛然如公卿大夫高冠长剑立于王庭，有不可犯之色。堂始为军六曹吏所居，杉之阴，府史之所蹲伏，而簿书之所填委，莫知贵也。君见而怜之，作堂而以“直节”命焉。

　　夫物之生，未有不直者也。不幸而风雨挠之，岩石轧之，然后委曲随物，不能自保。虽竹箭之良，松柏之坚，皆不免于此。惟杉能遂其性，不扶而直，其生能傲冰雪，而死能利栋宇者与竹柏同，而以直过之。求之于人，盖所谓不待文王而兴者耶？

　　徐君温良泛爱，所居以循吏称，不为皦察之政，而行不失于直。观其所说，而其为人可得也。《诗》曰：“惟其有之，是以似之。”堂成，君以客饮于堂上。客醉而歌曰：“吾欲为曲，为曲必屈，曲可为乎？吾欲为直，为直必折，直可为乎？有如此杉，特立不倚，散柯布叶，安而不危乎？清风吹衣，飞雪满庭，颜色不变，君来燕嬉乎！封植灌溉，剪伐不至，杉不自知，而人是依乎！庐山之民，升堂见杉，怀思其人，其无已乎？”歌阕而罢。

　　元丰八年正月十四，眉山苏辙记。