拼音 译文 字数：391

　　阳明子既为何陋轩，复因轩之前营，架楹为亭，环植以竹，而名之曰“君子”。曰：“竹有君子之道四焉：中虚而静，通而有间，有君子之德。外节而直，贯四时而柯叶无所改，有君子之操。应蛰而出，遇伏而隐，雨雪晦明，无所不宜，有君子之明。清风时至，玉声珊然，揖逊俯仰，若洙、泗群贤之交集；风止籁静，挺然特立，不挠不屈，若端冕正笏而列于堂陛之侧，有君子之容。竹有是四者，而以‘君子’名，不愧于其名；吾亭有竹焉，而因以竹名，名不愧于吾亭。”

　　门人曰：“夫子盖自道也！吾见夫子之居是亭也，持敬以直，内静虚而若愚，非君子之德乎？遇屯而不慑，处困而能亨，非君子之操乎？昔也行于朝，今也行于夷，顺应物而能当，虽守方而弗拘，非君子之时乎？其交翼翼，其处雍雍，意适而匪懈，气和而能恭，非君子之容乎？夫子盖嫌于自名也，而假之竹。虽然，亦有所不容隐也。夫子之名其轩曰何陋，则固以自居也”。阳明子曰：“嘻，小子之言过矣，而又弗及！夫是四者何有于我哉？抑学而未能则可谓云尔耳！昔者夫子不云乎？汝为君子儒，无为小人儒。吾之名亭也，则以竹也。人而嫌以君子目名也，将为小人之归矣，而可乎？小子识之！”

 

yáng míng zǐ jì wéi hé lòu xuān fù yīn xuān zhī qián yíng jià yíng wéi tíng huán zhí yǐ zhú ér míng zhī yuē jūn zǐ yuē zhú yǒu jūn zǐ zhī dào sì yān zhōng xū ér jìng tōng ér yǒu jiàn yǒu jūn zǐ zhī dé wài jié ér zhí guàn sì shí ér kē yè wú suǒ gǎi yǒu jūn zǐ zhī cāo yìng zhé ér chū yù fú ér yǐn yǔ xuě huì míng wú suǒ bù yí yǒu jūn zǐ zhī míng qīng fēng shí zhì yù shēng shān rán yī xùn fǔ yǎng ruò zhū sì qún xián zhī jiāo jí fēng zhǐ lài jìng tǐng rán tè lì bù náo bù qū ruò duān miǎn zhèng hù ér liè yú táng bì zhī cè yǒu jūn zǐ zhī róng zhú yǒu shì sì zhě ér yǐ jūn zǐ míng bú kuì yú qí míng wú tíng yǒu zhú yān ér yīn yǐ zhú míng míng bú kuì yú wú tíng mén rén yuē fū zǐ gài zì dào yě wú jiàn fū zǐ zhī jū shì tíng yě chí jìng yǐ zhí nèi jìng xū ér ruò yú fēi jūn zǐ zhī dé hū yù zhūn ér bú shè chǔ kùn ér néng hēng fēi jūn zǐ zhī cāo hū xī yě xíng yú cháo jīn yě xíng yú yí shùn yìng wù ér néng dāng suī shǒu fāng ér fú jū fēi jūn zǐ zhī shí hū qí jiāo yì yì qí chǔ yōng yōng yì shì ér fěi xiè qì hé ér néng gōng fēi jūn zǐ zhī róng hū fū zǐ gài xián yú zì míng yě ér jiǎ zhī zhú suī rán yì yǒu suǒ bù róng yǐn yě fū zǐ zhī míng qí xuān yuē hé lòu zé gù yǐ zì jū yě yáng míng zǐ yuē xī xiǎo zǐ zhī yán guò yǐ ér yòu fú jí fú shì sì zhě hé yǒu yú wǒ zāi yì xué ér wèi néng zé kě wèi yún ěr ěr xī zhě fū zǐ bù yún hū rǔ wéi jūn zǐ rú wú wéi xiǎo rén rú wú zhī míng tíng yě zé yǐ zhú yě rén ér xián yǐ jūn zǐ mù míng yě jiāng wéi xiǎo rén zhī guī yǐ ér kě hū xiǎo zǐ zhì zhī

王守仁《君子亭记》

wáng shǒu rén jūn zǐ tíng jì

阳明子建起何陋轩后，又就着轩的飞檐，竖起柱子，建了一个亭子，亭子的周围种上了竹子，取名为“君子亭”，说：“君子之道，具备四点：虚心而静默谦恭，通达而有节制，有君子的品德。竹节分明而笔直，历经春夏秋冬而枝叶不变，有君子的节操。如同蛰伏的动物一样，应时而出，该潜伏的时候就潜伏起来，风雨冰雪，黑夜白天，什么时候都能适宜，有君子的处事才能（明智）。清风吹来，竹声清脆，在风中俯仰揖让，有如洙、泗群贤相遇；清风过后，万籁俱静，竹子挺立着，不屈不挠，就像朝堂上的众位官员，端端正正地拿着笏板，立于朝堂两侧，有着君子的仪容。竹子有这四个特点，因此命名为“君子”，竹是无愧于这个称呼的。而

　　阳明子既为何陋轩，复因轩之前营，架楹为亭，环植以竹，而名之曰“君子”。曰：“竹有君子之道四焉：中虚而静，通而有间，有君子之德。外节而直，贯四时而柯叶无所改，有君子之操。应蛰而出，遇伏而隐，雨雪晦明，无所不宜，有君子之明。清风时至，玉声珊然，揖逊俯仰，若洙、泗群贤之交集；风止籁静，挺然特立，不挠不屈，若端冕正笏而列于堂陛之侧，有君子之容。竹有是四者，而以‘君子’名，不愧于其名；吾亭有竹焉，而因以竹名，名不愧于吾亭。”

　　门人曰：“夫子盖自道也！吾见夫子之居是亭也，持敬以直，内静虚而若愚，非君子之德乎？遇屯而不慑，处困而能亨，非君子之操乎？昔也行于朝，今也行于夷，顺应物而能当，虽守方而弗拘，非君子之时乎？其交翼翼，其处雍雍，意适而匪懈，气和而能恭，非君子之容乎？夫子盖嫌于自名也，而假之竹。虽然，亦有所不容隐也。夫子之名其轩曰何陋，则固以自居也”。阳明子曰：“嘻，小子之言过矣，而又弗及！夫是四者何有于我哉？抑学而未能则可谓云尔耳！昔者夫子不云乎？汝为君子儒，无为小人儒。吾之名亭也，则以竹也。人而嫌以君子目名也，将为小人之归矣，而可乎？小子识之！”