拼音 译文 字数：566

　　江水既合彭蠡，过九江而下，折而少北，益漫衍浩汗，而其西自寿春、合肥以傅淮阴，地皆平原旷野，与江淮极望，无有瑰伟幽邃之奇观。独吾郡潜、霍、司空、龙眠、浮渡，各以其胜出名于三楚。而浮渡濒江倚原，登陟者无险峻之阻，而幽深奥曲，览之不穷。是以四方来而往游者，视他山为尤众。然吾闻天下山水，其形势皆以发天地之秘，其情性阖辟，常隐然与人心相通，必有放志形骸之外，冥合于万物者，乃能得其意焉。今以浮渡之近人，而天下注游者这众，则未知旦暮而历者，几皆能得其意，而相遇于眉睫间耶？抑令其意抑遏幽隐榛莽土石之间，寂历空濛，更数千百年，直寄焉以有待而后发耶？余尝疑焉，以质之仲郛。仲郛曰：“吾固将往游焉，他日当与君俱。”余曰：“诺。”及今年春，仲郛为人所招邀而往，不及余。迨其归，出诗一编，余取观之，则凡山之奇势异态，水石摩荡，烟云林谷之相变灭，番见于其诗，使余光恍惚有遇也。盖仲郛所云得山水之意者非耶？

　　昔余尝与仲郛以事同舟，中夜乘流出濡须，下北江，过鸠兹，积虚浮素，云水郁蔼，中流有微风击于波上，发声浪浪，矶碕薄涌，大鱼皆砉然而跃。诸客皆歌乎，举酒更醉。余乃慨然曰：“他日从容无事，当裹粮出游。北渡河，东上太山，观乎沧海之外；循塞上而西，历恒山、太行、大岳、嵩、华，而临终南，以吊汉，唐之故墟；然后登岷、峨，揽西极，浮江而下，出三峡，济乎洞庭，窥乎庐、霍，循东海而归，吾志毕矣。”客有戏余者曰：“君居里中，一出户辄有难色，尚安尽天下之奇乎？”余笑而不应。今浮渡距余家不百里，而余未尝一往，诚有如客所讥者。嗟乎！设余一旦而获揽宇宙之在，快平生这志，以间执言者之口，舍仲郛，吾谁共此哉？

 

jiāng shuǐ jì hé péng lǐ guò jiǔ jiāng ér xià zhé ér shǎo běi yì màn yǎn hào hàn ér qí xī zì shòu chūn hé féi yǐ fù huái yīn dì jiē píng yuán kuàng yě yǔ jiāng huái jí wàng wú yǒu guī wěi yōu suì zhī qí guān dú wú jùn qián huò sī kōng lóng mián fú dù gè yǐ qí shèng chū míng yú sān chǔ ér fú dù bīn jiāng yǐ yuán dēng zhì zhě wú xiǎn jùn zhī zǔ ér yōu shēn ào qū lǎn zhī bù qióng shì yǐ sì fāng lái ér wǎng yóu zhě shì tā shān wéi yóu zhòng rán wú wén tiān xià shān shuǐ qí xíng shì jiē yǐ fā tiān dì zhī mì qí qíng xìng hé pì cháng yǐn rán yǔ rén xīn xiāng tōng bì yǒu fàng zhì xíng hái zhī wài míng hé yú wàn wù zhě nǎi néng dé qí yì yān jīn yǐ fú dù zhī jìn rén ér tiān xià zhù yóu zhě zhè zhòng zé wèi zhī dàn mù ér lì zhě jǐ jiē néng dé qí yì ér xiāng yù yú méi jié jiān yé yì lìng qí yì yì è yōu yǐn zhēn mǎng tǔ shí zhī jiān jì lì kōng méng gēng shù qiān bǎi nián zhí jì yān yǐ yǒu dài ér hòu fā yé yú cháng yí yān yǐ zhì zhī zhòng fú zhòng fú yuē wú gù jiāng wǎng yóu yān tā rì dāng yǔ jūn jù yú yuē nuò jí jīn nián chūn zhòng fú wéi rén suǒ zhāo yāo ér wǎng bù jí yú dài qí guī chū shī yì biān yú qǔ guān zhī zé fán shān zhī qí shì yì tài shuǐ shí mó dàng yān yún lín gǔ zhī xiāng biàn miè fān jiàn yú qí shī shǐ yú guāng huǎng hū yǒu yù yě gài zhòng fú suǒ yún dé shān shuǐ zhī yì zhě fēi yé xī yú cháng yǔ zhòng fú yǐ shì tóng zhōu zhōng yè chéng liú chū rú xū xià běi jiāng guò jiū zī jī xū fú sù yún shuǐ yù ǎi zhōng liú yǒu wēi fēng jī yú bō shàng fā shēng láng láng jī qí bó yǒng dà yú jiē xū rán ér yuè zhū kè jiē gē hū jǔ jiǔ gèng zuì yú nǎi kǎi rán yuē tā rì cóng róng wú shì dāng guǒ liáng chū yóu běi dù hé dōng shàng tài shān guān hū cāng hǎi zhī wài xún sài shàng ér xī lì héng shān tài háng tài yuè sōng huà ér lín zhōng nán yǐ diào hàn táng zhī gù xū rán hòu dēng mín é lǎn xī jí fú jiāng ér xià chū sān xiá jì hū dòng tíng kuī hū lú huò xún dōng hǎi ér guī wú zhì bì yǐ kè yǒu xì yú zhě yuē jūn jū lǐ zhōng yì chū hù zhé yǒu nán sè shàng ān jìn tiān xià zhī qí hū yú xiào ér bú yìng jīn fú dù jù yú jiā bù bǎi lǐ ér yú wèi cháng yì wǎng chéng yǒu rú kè suǒ jī zhě jiē hū shè yú yí dàn ér huò lǎn yǔ zhòu zhī zài kuài píng shēng zhè zhì yǐ jiàn zhí yán zhě zhī kǒu shě zhòng fú wú shuí gòng cǐ zāi

姚鼐《左仲郛浮渡诗序》

yáo nài zuǒ zhòng fú fú dù shī xù

长江之水汇合于鄱阳湖之后，经过九江往下，拐个弯稍向北流，越发宽阔浩大，这其中自寿春、合肥以至淮阴，都是地势平坦空旷的平原和长江、淮河，极目望去，没有高大深邃的奇观。只有我的家乡桐城附近的潜山、霍山、司空山、龙眠山和浮渡山，各自以它们的胜景闻名于三楚大地。而浮渡山濒临长江背靠平原，登临者不必经历什么艰难险阻，而幽深曲折的景致看也看不完，所以，来往的四方游客，比其他名山为多。但是我听说凡是天下的山山水水，它的形势都是用来揭示天地的奥秘的，它的开合变幻常常暗中与人心相通，因此，一定是放纵心志于形体之外，暗合于天地万物的人，才能懂得它的意趣。现在以浮渡山的近在咫尺，而天下去游

　　江水既合彭蠡，过九江而下，折而少北，益漫衍浩汗，而其西自寿春、合肥以傅淮阴，地皆平原旷野，与江淮极望，无有瑰伟幽邃之奇观。独吾郡潜、霍、司空、龙眠、浮渡，各以其胜出名于三楚。而浮渡濒江倚原，登陟者无险峻之阻，而幽深奥曲，览之不穷。是以四方来而往游者，视他山为尤众。然吾闻天下山水，其形势皆以发天地之秘，其情性阖辟，常隐然与人心相通，必有放志形骸之外，冥合于万物者，乃能得其意焉。今以浮渡之近人，而天下注游者这众，则未知旦暮而历者，几皆能得其意，而相遇于眉睫间耶？抑令其意抑遏幽隐榛莽土石之间，寂历空濛，更数千百年，直寄焉以有待而后发耶？余尝疑焉，以质之仲郛。仲郛曰：“吾固将往游焉，他日当与君俱。”余曰：“诺。”及今年春，仲郛为人所招邀而往，不及余。迨其归，出诗一编，余取观之，则凡山之奇势异态，水石摩荡，烟云林谷之相变灭，番见于其诗，使余光恍惚有遇也。盖仲郛所云得山水之意者非耶？

　　昔余尝与仲郛以事同舟，中夜乘流出濡须，下北江，过鸠兹，积虚浮素，云水郁蔼，中流有微风击于波上，发声浪浪，矶碕薄涌，大鱼皆砉然而跃。诸客皆歌乎，举酒更醉。余乃慨然曰：“他日从容无事，当裹粮出游。北渡河，东上太山，观乎沧海之外；循塞上而西，历恒山、太行、大岳、嵩、华，而临终南，以吊汉，唐之故墟；然后登岷、峨，揽西极，浮江而下，出三峡，济乎洞庭，窥乎庐、霍，循东海而归，吾志毕矣。”客有戏余者曰：“君居里中，一出户辄有难色，尚安尽天下之奇乎？”余笑而不应。今浮渡距余家不百里，而余未尝一往，诚有如客所讥者。嗟乎！设余一旦而获揽宇宙之在，快平生这志，以间执言者之口，舍仲郛，吾谁共此哉？