拼音 译文 字数：450

　　泰山北多巨岩，而灵岩最著。余以乾隆四十年正月四日自泰安来观之。其状如垒石为城墉，高千馀雉，周若环而缺其南面。南则重嶂蔽之，重溪络之。自岩至溪，地有尺寸平者，皆种柏，翳高塞深。灵岩寺在柏中，积雪林下，初日澄彻，寒光动寺壁。寺后凿岩为龛，以居佛像，度其高，当岩之十九，峭不可上，横出斜援乃登。登则周望万山，殊骛而诡趣，帷张而军行。岩尻有泉，皇帝来巡，名之曰“甘露之泉”。僧出器，酌以饮余。回视寺左右立石，多宋以来人刻字，有墁入壁内者，又有取石为砌者，砌上有字曰“政和”云。

　　余初与朱子颍约来灵岩，值子颍有公事，乃俾泰安人聂剑光偕余。聂君指岩之北谷，溯以东，越一岭，则入于琨瑞之山。盖灵岩谷水西流，合中川水入济；琨瑞山水西北流入济，皆泰山之北谷也。世言佛图澄之弟子曰竺僧朗，居于琨瑞山，而时为人说其法于灵岩。故琨瑞之谷曰朗公谷，而灵岩有朗公石焉。当苻坚之世，竺僧朗在琨瑞大起殿舍，楼阁甚壮，其后颓废至尽；而灵岩自宋以来，观宇益兴。

　　灵岩在长清县东七十里，西近大路，来游者日众。然至琨瑞山，其岩谷幽邃，乃益奇也。余不及往，书以告子颍：子颍他日之来也，循泰山西麓，观乎灵岩，北至历城。复溯朗公谷东南，以抵东长城岭下，缘泰山东簏，以反乎泰安，则山之四面尽矣。张峡夜宿，姚鼐记。

 

tài shān běi duō jù yán ér líng yán zuì zhù yú yǐ qián lóng sì shí nián zhēng yuè sì rì zì tài ān lái guān zhī qí zhuàng rú lěi shí wéi chéng yōng gāo qiān yú zhì zhōu ruò huán ér quē qí nán miàn nán zé chóng zhàng bì zhī chóng xī luò zhī zì yán zhì xī dì yǒu chǐ cùn píng zhě jiē zhòng bǎi yì gāo sài shēn líng yán sì zài bǎi zhōng jī xuě lín xià chū rì chéng chè hán guāng dòng sì bì sì hòu záo yán wéi kān yǐ jū fó xiàng duó qí gāo dāng yán zhī shí jiǔ qiào bù kě shàng héng chū xié yuán nǎi dēng dēng zé zhōu wàng wàn shān shū wù ér guǐ qù wéi zhāng ér jūn xíng yán kāo yǒu quán huáng dì lái xún míng zhī yuē gān lù zhī quán sēng chū qì zhuó yǐ yǐn yú huí shì sì zuǒ yòu lì shí duō sòng yǐ lái rén kè zì yǒu màn rù bì nèi zhě yòu yǒu qǔ shí wéi qì zhě qì shàng yǒu zì yuē zhèng hé yún yú chū yǔ zhū zǐ yǐng yuē lái líng yán zhí zǐ yǐng yǒu gōng shì nǎi bǐ tài ān rén niè jiàn guāng xié yú niè jūn zhǐ yán zhī běi gǔ sù yǐ dōng yuè yì lǐng zé rù yú kūn ruì zhī shān gài líng yán gǔ shuǐ xī liú hé zhōng chuān shuǐ rù jǐ kūn ruì shān shuǐ xī běi liú rù jǐ jiē tài shān zhī běi gǔ yě shì yán fó tú chéng zhī dì zǐ yuē zhú sēng lǎng jū yú kūn ruì shān ér shí wéi rén shuō qí fǎ yú líng yán gù kūn ruì zhī gǔ yuē lǎng gōng gǔ ér líng yán yǒu lǎng gōng shí yān dāng fú jiān zhī shì zhú sēng lǎng zài kūn ruì dà qǐ diàn shè lóu gé shèn zhuàng qí hòu tuí fèi zhì jìn ér líng yán zì sòng yǐ lái guàn yǔ yì xīng líng yán zài cháng qīng xiàn dōng qī shí lǐ xī jìn dà lù lái yóu zhě rì zhòng rán zhì kūn ruì shān qí yán gǔ yōu suì nǎi yì qí yě yú bù jí wǎng shū yǐ gào zǐ yǐng zǐ yǐng tā rì zhī lái yě xún tài shān xī lù guān hū líng yán běi zhì lì chéng fù sù lǎng gōng gǔ dōng nán yǐ dǐ dōng cháng chéng lǐng xià yuán tài shān dōng lù yǐ fǎn hū tài ān zé shān zhī sì miàn jìn yǐ zhāng xiá yè sù yáo nài jì

姚鼐《游灵岩记》

yáo nài yóu líng yán jì

泰山以北有很多大山，而灵岩最有名。我于乾隆四十年正月初四从泰安来灵岩游览。灵岩的形状像石砌的城墙，高千余雉，周围环抱着的群山像个玉环，南面为群山的缺口。缺口的南面有重叠如屏障的山峰遮蔽着，一条条的溪流环绕着。从山岩到溪流，唯一的一点平地都种植着柏树，柏树覆盖着高高的山岭，填塞了深深的崖谷，而灵岩寺就在这荫翳蔽空的柏林中。当时大地布满了积雪，初升的太阳，显得明朗清澈，深冬的阳光照在寺院的墙壁上，光影慢慢地移动。寺后的山崖上，有供佛用的石龛，酌量它的高度，大约在接近崖顶的地方，陡峭壁立，不可直上，只有有时横行，有时侧身攀援才能上去。登上灵岩山山顶眺望，只见四周的群山竞相奔

　　泰山北多巨岩，而灵岩最著。余以乾隆四十年正月四日自泰安来观之。其状如垒石为城墉，高千馀雉，周若环而缺其南面。南则重嶂蔽之，重溪络之。自岩至溪，地有尺寸平者，皆种柏，翳高塞深。灵岩寺在柏中，积雪林下，初日澄彻，寒光动寺壁。寺后凿岩为龛，以居佛像，度其高，当岩之十九，峭不可上，横出斜援乃登。登则周望万山，殊骛而诡趣，帷张而军行。岩尻有泉，皇帝来巡，名之曰“甘露之泉”。僧出器，酌以饮余。回视寺左右立石，多宋以来人刻字，有墁入壁内者，又有取石为砌者，砌上有字曰“政和”云。

　　余初与朱子颍约来灵岩，值子颍有公事，乃俾泰安人聂剑光偕余。聂君指岩之北谷，溯以东，越一岭，则入于琨瑞之山。盖灵岩谷水西流，合中川水入济；琨瑞山水西北流入济，皆泰山之北谷也。世言佛图澄之弟子曰竺僧朗，居于琨瑞山，而时为人说其法于灵岩。故琨瑞之谷曰朗公谷，而灵岩有朗公石焉。当苻坚之世，竺僧朗在琨瑞大起殿舍，楼阁甚壮，其后颓废至尽；而灵岩自宋以来，观宇益兴。

　　灵岩在长清县东七十里，西近大路，来游者日众。然至琨瑞山，其岩谷幽邃，乃益奇也。余不及往，书以告子颍：子颍他日之来也，循泰山西麓，观乎灵岩，北至历城。复溯朗公谷东南，以抵东长城岭下，缘泰山东簏，以反乎泰安，则山之四面尽矣。张峡夜宿，姚鼐记。