拼音 译文 字数：654

　　谈何容易！天生一不朽之人，而其子若孙必欲推而纳之于必朽之处，此吾所为悁悁而悲也。夫所谓不朽者，非必周、孔而后不朽也。羿之射，秋之奕，俞跗之医，皆可以不朽也。使必待周、孔而后可以不朽，则宇宙间安得有此纷纷之周、孔哉！

　　子之大父一瓢先生，医之不朽者也，高年不禄。仆方思辑其梗概以永其人，而不意寄来墓志无一字及医，反托于与陈文恭公讲学云云。呜呼！自是而一瓢先生不传矣，朽矣！

　　夫学在躬行，不在讲也。圣学莫如仁，先生能以术仁其民，使无夭扎，是即孔子“老安少怀”之学也，素位而行，学孰大于是！而何必舍之以他求？阳明勋业烂然，胡世宁笑其多一讲学。文恭公亦复为之，于余心犹以为非。然而，文恭，相公也；子之大父，布衣也，相公借布衣以自重，则名高；而布衣扶相公以自尊，则甚陋。今执逮之人而问之曰：“一瓢先生非名医乎？”虽子之仇，无异词也。又问之曰：“一瓢先生其理学乎？”虽子之戚，有异词也，子不以人所共信者传先人，而以人所共疑者传先人，得毋以“艺成而下”之说为斤斤乎？不知艺即道之有形者也。精求之，何艺非道？貌袭之，道艺两失。燕哙、子之哪里曾不依托尧舜来标榜高尚，却最终被工匠车夫所嘲笑。医之为艺，尤非易言，神农始之，黄帝昌之，周公使冢宰领之，其道通于神圣。今天下医绝矣，惟讲学一流转未绝者，何也？医之效立见，故名医百无一人；学之讲无稽。故村儒举目皆是，子不尊先人于百无一人之上，而反贱之于举目皆是之中，过矣！即使年老无聊而有这般牵强附会，也应当连带记载下来，不可完全埋没它的由来。

　　仆昔疾病，性命危笃，尔时虽十周、程、张。朱何益？而先生独能以一刀圭活之，仆所以心折而信以为不朽之人也。虑此外必有异案良方，可以拯人，可以寿世者，辑而传焉，当高出语录陈言万万。而乃讳而不宣，甘舍神奇以就臭腐，在理学中未必增一伪席，而方伎中转失一真人矣。岂不悖哉！岂不惜哉！

 

tán hé róng yì tiān shēng yí bù xiǔ zhī rén ér qí zǐ ruò sūn bì yù tuī ér nà zhī yú bì xiǔ zhī chù cǐ wú suǒ wéi yuān yuān ér bēi yě fú suǒ wèi bù xiǔ zhě fēi bì zhōu kǒng ér hòu bù xiǔ yě yì zhī shè qiū zhī yì yú fū zhī yī jiē kě yǐ bù xiǔ yě shǐ bì dài zhōu kǒng ér hòu kě yǐ bù xiǔ zé yǔ zhòu jiān ān dé yǒu cǐ fēn fēn zhī zhōu kǒng zāi zǐ zhī dà fù yì piáo xiān shēng yī zhī bù xiǔ zhě yě gāo nián bú lù pú fāng sī jí qí gěng gài yǐ yǒng qí rén ér bú yì jì lái mù zhì wú yí zì jí yī fǎn tuō yú yǔ chén wén gōng gōng jiǎng xué yún yún wū hū zì shì ér yì piáo xiān shēng bù chuán yǐ xiǔ yǐ fú xué zài gōng xíng bú zài jiǎng yě shèng xué mò rú rén xiān shēng néng yǐ shù rén qí mín shǐ wú yāo zhā shì jí kǒng zǐ lǎo ān shào huái zhī xué yě sù wèi ér xíng xué shú dà yú shì ér hé bì shě zhī yǐ tā qiú yáng míng xūn yè làn rán hú shì níng xiào qí duō yī jiǎng xué wén gōng gōng yì fù wéi zhī yú yú xīn yóu yǐ wéi fēi rán ér wén gōng xiàng gōng yě zǐ zhī dà fù bù yī yě xiàng gōng jiè bù yī yǐ zì zhòng zé míng gāo ér bù yī fú xiàng gōng yǐ zì zūn zé shèn lòu jīn zhí dài zhī rén ér wèn zhī yuē yì piáo xiān shēng fēi míng yī hū suī zǐ zhī chóu wú yì cí yě yòu wèn zhī yuē yì piáo xiān shēng qí lǐ xué hū suī zǐ zhī qī yǒu yì cí yě zǐ bù yǐ rén suǒ gòng xìn zhě zhuàn xiān rén ér yǐ rén suǒ gòng yí zhě zhuàn xiān rén dé wú yǐ yì chéng ér xià zhī shuō wéi jīn jīn hū bù zhī yì jí dào zhī yǒu xíng zhě yě jīng qiú zhī hé yì fēi dào mào xí zhī dào yì liǎng shī yàn kuài zǐ zhī nǎ lǐ céng bù yī tuō yáo shùn lái biāo bǎng gāo shàng què zuì zhōng bèi gōng jiàng chē fū suǒ cháo xiào yī zhī wéi yì yóu fēi yì yán shén nóng shǐ zhī huáng dì chāng zhī zhōu gōng shǐ zhǒng zǎi lǐng zhī qí dào tōng yú shén shèng jīn tiān xià yī jué yǐ wéi jiǎng xué yì liú zhuǎn wèi jué zhě hé yě yī zhī xiào lì xiàn gù míng yī bǎi wú yì rén xué zhī jiǎng wú jī gù cūn rú jǔ mù jiē shì zǐ bù zūn xiān rén yú bǎi wú yì rén zhī shàng ér fǎn jiàn zhī yú jǔ mù jiē shì zhī zhōng guò yǐ jí shǐ nián lǎo wú liáo ér yǒu zhè bān qiān qiǎng fù huì yě yīng dāng lián dài jì zǎi xià lái bù kě wán quán mái mò tā de yóu lái pú xī jí bìng xìng mìng wēi dǔ ěr shí suī shí zhōu chéng zhāng zhū hé yì ér xiān shēng dú néng yǐ yì dāo guī huó zhī pú suǒ yǐ xīn zhé ér xìn yǐ wéi bù xiǔ zhī rén yě lǜ cǐ wài bì yǒu yì àn liáng fāng kě yǐ zhěng rén kě yǐ shòu shì zhě jí ér chuán yān dāng gāo chū yǔ lù chén yán wàn wàn ér nǎi huì ér bù xuān gān shě shén qí yǐ jiù chòu fǔ zài lǐ xué zhōng wèi bì zēng yì wěi xí ér fāng jì zhōng zhuǎn shī yì zhēn rén yǐ qǐ bú bèi zāi qǐ bù xī zāi

袁枚《与薛寿鱼书》

yuán méi yǔ xuē shòu yú shū

天生了一位不朽的人物，可是他的儿子或是孙子却一定要把他推入必然朽灭的地方！这就是我忧愤地悲伤的原因啊！所谓不朽的人与事物，并不一定光是周公、孔子这样的人物然后才可以不朽，后弈的射技、弈秋的棋艺、俞拊的医术，都是可以不朽的。假使一定要等到出了周公、孔子这样的人物然后才可以不朽的话，那么古往今来的人间哪里能够有如此众多的周公、孔子这样的人呢？

　　谈何容易！天生一不朽之人，而其子若孙必欲推而纳之于必朽之处，此吾所为悁悁而悲也。夫所谓不朽者，非必周、孔而后不朽也。羿之射，秋之奕，俞跗之医，皆可以不朽也。使必待周、孔而后可以不朽，则宇宙间安得有此纷纷之周、孔哉！

　　子之大父一瓢先生，医之不朽者也，高年不禄。仆方思辑其梗概以永其人，而不意寄来墓志无一字及医，反托于与陈文恭公讲学云云。呜呼！自是而一瓢先生不传矣，朽矣！

　　夫学在躬行，不在讲也。圣学莫如仁，先生能以术仁其民，使无夭扎，是即孔子“老安少怀”之学也，素位而行，学孰大于是！而何必舍之以他求？阳明勋业烂然，胡世宁笑其多一讲学。文恭公亦复为之，于余心犹以为非。然而，文恭，相公也；子之大父，布衣也，相公借布衣以自重，则名高；而布衣扶相公以自尊，则甚陋。今执逮之人而问之曰：“一瓢先生非名医乎？”虽子之仇，无异词也。又问之曰：“一瓢先生其理学乎？”虽子之戚，有异词也，子不以人所共信者传先人，而以人所共疑者传先人，得毋以“艺成而下”之说为斤斤乎？不知艺即道之有形者也。精求之，何艺非道？貌袭之，道艺两失。燕哙、子之哪里曾不依托尧舜来标榜高尚，却最终被工匠车夫所嘲笑。医之为艺，尤非易言，神农始之，黄帝昌之，周公使冢宰领之，其道通于神圣。今天下医绝矣，惟讲学一流转未绝者，何也？医之效立见，故名医百无一人；学之讲无稽。故村儒举目皆是，子不尊先人于百无一人之上，而反贱之于举目皆是之中，过矣！即使年老无聊而有这般牵强附会，也应当连带记载下来，不可完全埋没它的由来。

　　仆昔疾病，性命危笃，尔时虽十周、程、张。朱何益？而先生独能以一刀圭活之，仆所以心折而信以为不朽之人也。虑此外必有异案良方，可以拯人，可以寿世者，辑而传焉，当高出语录陈言万万。而乃讳而不宣，甘舍神奇以就臭腐，在理学中未必增一伪席，而方伎中转失一真人矣。岂不悖哉！岂不惜哉！