拼音 字数：332

　　古之君子，无须臾而不学，故其为徳无须臾而不进。鸡鸣而兴，莫夜而休，出则莅官治民、事师友、对宾客，入则事其亲、抚其家，教其幼贱，无须臾之间不习其事、学其礼。观天地之道，察万物之理，以究道徳之微妙，未始有顷刻之休，是故其徳日进而不可止。 

　　古之君子，饮食、游观、疾病之际，未尝不在于学。士会食而问肴烝，则饮食之际未尝不在学也。曾晳风乎舞雩咏而归，则游观之际未尝不在学也。曾子病而易大夫箦，则疾病之际未尝不在学也。今之所谓学者，既剽盗其皮肤，攘掇其土苴，比于古之人大可愧矣。冠而仕则冠而弃之，壮而仕则壮而弃之。故后世之君子大抵从仕数年，则言语笑貌嗜欲玩习之际，比之进取之初以儒自名者，固已大异矣。 

　　元丰之乙丑，余官于咸平，治其所居之西，即其旧而完之。既洁新矣，于是取《诗》《书》、古史陈于其中，暑则启扉，寒则塞向，朝夕处乎其中。余惰者也，故取古之道而名之曰“进学”，而书其说，庶朝夕得以自警焉。

 

gǔ zhī jūn zǐ wú xū yú ér bù xué gù qí wéi dé wú xū yú ér bú jìn jī míng ér xīng mù yè ér xiū chū zé lì guān zhì mín shì shī yǒu duì bīn kè rù zé shì qí qīn fǔ qí jiā jiào qí yòu jiàn wú xū yú zhī jiān bù xí qí shì xué qí lǐ guān tiān dì zhī dào chá wàn wù zhī lǐ yǐ jiū dào dé zhī wēi miào wèi shǐ yǒu qǐng kè zhī xiū shì gù qí dé rì jìn ér bù kě zhǐ gǔ zhī jūn zǐ yǐn shí yóu guān jí bìng zhī jì wèi cháng bú zài yú xué shì huì shí ér wèn yáo zhēng zé yǐn shí zhī jì wèi cháng bú zài xué yě zēng xī fēng hū wǔ yú yǒng ér guī zé yóu guān zhī jì wèi cháng bú zài xué yě zēng zǐ bìng ér yì dà fū zé zé jí bìng zhī jì wèi cháng bú zài xué yě jīn zhī suǒ wèi xué zhě jì piāo dào qí pí fū rǎng duō qí tǔ jū bǐ yú gǔ zhī rén dà kě kuì yǐ guàn ér shì zé guàn ér qì zhī zhuàng ér shì zé zhuàng ér qì zhī gù hòu shì zhī jūn zǐ dà dǐ cóng shì shù nián zé yán yǔ xiào mào shì yù wán xí zhī jì bǐ zhī jìn qǔ zhī chū yǐ rú zì míng zhě gù yǐ dà yì yǐ yuán fēng zhī yǐ chǒu yú guān yú xián píng zhì qí suǒ jū zhī xī jí qí jiù ér wán zhī jì jié xīn yǐ yú shì qǔ shī shū gǔ shǐ chén yú qí zhōng shǔ zé qǐ fēi hán zé sāi xiàng zhāo xī chǔ hū qí zhōng yú duò zhě yě gù qǔ gǔ zhī dào ér míng zhī yuē jìn xué ér shū qí shuō shù zhāo xī dé yǐ zì jǐng yān

张耒《进学斋记》

zhāng lěi jìn xué zhāi jì

　　古之君子，无须臾而不学，故其为徳无须臾而不进。鸡鸣而兴，莫夜而休，出则莅官治民、事师友、对宾客，入则事其亲、抚其家，教其幼贱，无须臾之间不习其事、学其礼。观天地之道，察万物之理，以究道徳之微妙，未始有顷刻之休，是故其徳日进而不可止。 

　　古之君子，饮食、游观、疾病之际，未尝不在于学。士会食而问肴烝，则饮食之际未尝不在学也。曾晳风乎舞雩咏而归，则游观之际未尝不在学也。曾子病而易大夫箦，则疾病之际未尝不在学也。今之所谓学者，既剽盗其皮肤，攘掇其土苴，比于古之人大可愧矣。冠而仕则冠而弃之，壮而仕则壮而弃之。故后世之君子大抵从仕数年，则言语笑貌嗜欲玩习之际，比之进取之初以儒自名者，固已大异矣。 

　　元丰之乙丑，余官于咸平，治其所居之西，即其旧而完之。既洁新矣，于是取《诗》《书》、古史陈于其中，暑则启扉，寒则塞向，朝夕处乎其中。余惰者也，故取古之道而名之曰“进学”，而书其说，庶朝夕得以自警焉。