魏晋文  陈琳

gài wén míng zhǔ tú wēi yǐ zhì biàn zhōng chén lǜ nàn yǐ lì quán shì yǐ yǒu fēi cháng zhī rén rán hòu yǒu fēi cháng zhī shì yǒu fēi cháng zhī shì rán hòu lì fēi cháng zhī gōng fú fēi cháng zhě gù fēi cháng rén suǒ nǐ yě nǎng zhě qiáng qín ruò zhǔ zhào gāo zhí bǐng zhuān zhì cháo quán wēi fú yóu jǐ shí rén pò xié mò gǎn zhèng yán zhōng yǒu wàng yí zhī bài zǔ zōng fén miè wū rǔ zhì jīn yǒng wéi shì jiàn jí zhēn lǚ hòu jì nián chǎn lù zhuān zhèng nèi jiān èr jūn wài tǒng zhào liáng shàn duàn wàn jī jué shì shěng jìn xià líng shàng tì hǎi nèi hán xīn yú shì jiàng hóu zhū xū xīng bīng fèn nù zhū yí nì bào zūn lì tài zōng gù néng wáng dào xīng lóng guāng míng xiǎn róng cǐ zé dà chén lì quán zhī míng biǎo yě sī kōng cáo cāo zǔ fù zhōng cháng shì téng yǔ zuǒ guàn xú huáng bìng zuò yāo niè tāo tiè fàng hèng shāng huà nüè mín fù sōng qǐ gài xié yǎng yīn zāng jiǎ wèi yú jīn niǎn bì shū huò quán mén qiè dào dǐng sī qīng fù zhòng qì cāo zhuì yān yí chǒu běn wú yì dé piào jiǎo fēng xié hào luàn lè huò mù fǔ dǒng tǒng yīng yáng sǎo chú xiōng nì xù yù dǒng zhuó qīn guān bào guó yú shì tí jiàn huī gǔ fā mìng dōng xià shōu luó yīng xióng qì xiá qǔ yòng gù suì yǔ cāo tóng zī hé móu shòu yǐ pí shī wèi qí yīng quǎn zhī cái zhǎo yá kě rèn zhì nǎi yú tiāo duǎn lüè qīng jìn yì tuì shāng yí zhé nǜ shuò sàng shī tú mù fǔ zhé fù fēn bīng mìng ruì xiū wán bǔ jí biǎo xíng dōng jùn lǐng yǎn zhōu cì shǐ pī yǐ hǔ wén jiǎng cù wēi bǐng jì huò qín shī yí kè zhī bào ér cāo suì chéng zī bá hù zì xíng xiōng tè gē bō yuán yuán cán xián hài shàn gù jiǔ jiāng tài shǒu biān ràng yīng cái jùn wěi tiān xià zhī míng zhí yán zhèng sè lùn bù ē chǎn shēn shǒu bèi xiāo xuán zhī zhū qī nú shòu huī miè zhī jiù zì shì shì lín fèn tòng mín yuàn mí zhòng yì fū fèn bì jǔ zhōu tóng shēng gù gōng pò yú xú fāng dì duó yú lǚ bù páng huáng dōng yì dǎo jù wú suǒ mù fǔ wéi qiáng gàn ruò zhī zhī yì qiě bù dēng pàn rén zhī dǎng gù fù yuán jīng huàn jiǎ xí juǎn qǐ zhēng jīn gǔ xiǎng zhèn bù zhòng bēn jǔ zhěng qí sǐ wáng zhī huàn fù qí fāng bó zhī wèi zé mù fǔ wú dé yú yǎn tǔ zhī mín ér yǒu dà zào yú cāo yě hòu huì luán jià fǎn pèi qún lǔ kòu gōng shí jì zhōu fāng yǒu běi bǐ zhī jǐng fěi huáng lí jú gù shǐ cóng shì zhōng láng xú xūn jiù fā qiǎn cāo shǐ shàn xiū jiāo miào yì wèi yòu zhǔ cāo biàn fàng zhì zhuān xíng xié qiān dāng yù shěng jìn bēi wǔ wáng shì bài fǎ luàn jì zuò lǐng sān tái zhuān zhì cháo zhèng jué shǎng yóu xīn xíng lù zài kǒu suǒ ài guāng wǔ zōng suǒ wù miè sān zú qún tán zhě shòu xiǎn zhū fù yì zhě méng yǐn lù bǎi liáo qián kǒu dào lù yǐ mù shàng shū jì cháo huì gōng qīng chōng yuán pǐn ér yǐ gù tài wèi yáng biāo diǎn lì èr sī xiǎng guó jí wèi cāo yīn yuán zì yá bèi yǐ fēi zuì bàng chǔ cān bìng wǔ dú bèi zhì chù qíng rèn tè bú gù xiàn gāng yòu yì láng zhào yàn zhōng jiàn zhí yán yì yǒu kě nà shì yǐ shèng cháo hán tīng gǎi róng jiā shì cāo yù mí duó shí míng dù jué yán lù shàn shōu lì shā bú sì bào wén yòu liáng xiào wáng xiān dì mǔ kūn fén líng zūn xiǎn sāng zǐ sōng bǎi yóu yí sù gōng ér cāo shuài jiāng lì shì qīn lín fā jué pò guān luǒ shī lüè qǔ jīn bǎo zhì lìng shèng cháo liú tì shì mín shāng huái cāo yòu tè zhì fā qiū zhōng láng jiàng mō jīn xiào wèi suǒ guò huī tū wú hái bú lù shēn chǔ sān gōng zhī wèi ér xíng jié lǔ zhī tài wū guó hài mín dú shī rén guǐ jiā qí xì zhēng kē cǎn kē fáng hù shè zēng zhuó chōng xī kēng jǐng sè lù jǔ shǒu guà wǎng luó dòng zú chù jī xiàn shì yǐ yǎn yù yǒu wú liáo zhī mín dì dū yǒu xū jiē zhī yuàn lì guān zǎi jí wú dào zhī chén tān cán kù liè yú cāo wéi shèn mù fǔ fāng jié wài jiān wèi jí zhěng xùn jiā xù hán róng jì kě mí féng ér cāo chái láng yě xīn qián bāo huò móu nǎi yù cuī náo dòng liáng gū ruò hàn shì chú miè zhōng zhèng zhuān wéi xiāo xióng wǎng zhě fá gǔ běi zhēng gōng sūn zàn qiáng kòu jié nì jù wéi yì nián cāo yīn qí wèi pò yīn jiāo shū mìng wài zhù wáng shī nèi xiāng yǎn xí huì qí xíng rén fā lù zàn yì xiāo yí gù shǐ fēng máng cuò suō jué tú bù guǒ jīn nǎi tún jù áo cāng zǔ hé wéi gù yù yǐ táng láng zhī fǔ yù lóng chē zhī suì mù fǔ fèng hàn wēi líng zhé chōng yǔ zhòu cháng jǐ bǎi wàn hú qí qiān qún fèn zhōng huáng yù huò zhī shì chěng liáng gōng jìng nǔ zhī shì bīng zhōu yuè tài háng qīng zhōu shè jǐ tà dà jūn fàn huáng hé ér jiǎo qí qián jīng zhōu xià yuān yè ér jǐ qí hòu léi zhèn hǔ bù ruò jǔ yán huǒ yǐ ruò fēi péng fù cāng hǎi yǐ wò biāo tàn yǒu hé bú miè zhě zāi yòu cāo jūn lì shì qí kě zhàn zhě jiē chū zì yōu jì huò gù yíng bù qū xián yuàn kuàng sī guī liú tì běi gù qí yú yǎn yù zhī mín jí lǚ bù zhāng yáng zhī yú zhòng fù wáng pò xié quán shí gǒu cóng gè bèi chuàng yí rén wéi chóu dí ruò huí pèi fāng cú dēng gāo gāng ér jī gǔ chuī yáng sù huī yǐ qǐ xiáng lù bì tǔ bēng wǎ jiě bú sì xuè rèn fāng jīn hàn shì líng chí gāng wéi chí jué shèng cháo wú yí jiè zhī fǔ gǔ gōng wú zhé chōng zhī shì fāng jī zhī nèi jiǎn liàn zhī chén jiē chuí tóu tà yì mò suǒ píng shì suī yǒu zhōng yì zhī zuǒ xié yú bào nüè zhī chén yān néng zhǎn qí jié yòu cāo chí bù qū jīng bīng qī bǎi wéi shǒu gōng què wài tuō sù wèi nèi shí jū zhí jù qí cuàn nì zhī méng yīn sī ér zuò cǐ nǎi zhōng chén gān nǎo tú dì zhī qiū liè shì lì gōng zhī huì kě bú xù zāi cāo yòu jiáo mìng chēng zhì qiǎn shǐ fā bīng kǒng biān yuǎn zhōu jùn guò tīng jǐ yǔ wéi zhòng lǚ pàn jǔ yǐ sàng míng wéi tiān xià xiào zé míng zhé bù qǔ yě jí rì yōu bīng qīng jì sì zhōu bìng jìn shū dào jīng zhōu biàn lè xiàn bīng yǔ jiàn zhōng jiāng jūn xié tóng shēng shì zhōu jùn gè zhěng yì bīng luó luò jìng jiè jǔ wǔ yáng wēi bìng kuāng shè jì zé fēi cháng zhī gōng yú shì hū zhù qí dé cāo shǒu zhě fēng wǔ qiān hù hóu shǎng qián wǔ qiān wàn bù qū piān pí jiàng xiào zhū lì xiáng zhě wù yǒu suǒ wèn guǎng xuān ēn xìn bān yáng fú shǎng bù gào tiān xià xián shǐ zhī shèng cháo yǒu jū pò zhī nàn rú lǜ lìng

chén lín tǎo cáo cāo xí

　　听说贤明的君主会在危难中谋划应对变局，忠臣会在祸患中确立权宜之计。因此有非同寻常的人，然后才有非同寻常的事；有非同寻常的事，然后才能建立非同寻常的功业。所谓非同寻常，本来就不是寻常人所能比拟的。
　　从前，强盛的秦国君主懦弱，赵高执掌朝政，独揽大权，赏罚全凭自己心意；当时的人受他胁迫，没人敢直言正谏；最终发生了望夷宫的败亡，宗庙祖业被焚毁，污名流传至今，永远成为后世的鉴戒。到了吕后晚年，吕产、吕禄专断朝政，在内掌控南北二军，在外统辖赵、梁两地；擅自决断国家政务，在宫禁之内裁决公事；臣下欺凌君上，皇权衰微旁落，天下人都感到寒心。于是绛侯周勃、朱虚侯刘章愤然起兵，诛灭了叛逆凶暴的吕氏，尊立太宗汉文帝，因此能使王道兴盛昌隆，光辉昭著：这就是大臣树立权宜、匡扶社稷的明证。
　　司空曹操：他的祖父中常侍曹腾，与左悺、徐璜一同为非作歹，贪婪放纵，败坏风化，残害百姓；他的父亲曹嵩，是被人收养的乞儿，靠着贿赂窃取官位，用车载着金银玉璧，输送给权贵豪门，窃据三公之职，颠覆国家重权。曹操本是宦官留下的贱种，本来就没有美好的德行；他轻剽狡诈，锋芒好斗，喜好祸乱。
　　本将军统领威武之师，扫除朝中奸逆；接着又遇上董卓，侵犯皇权，祸乱国家。于是我持剑击鼓，在东方发布号令，招揽天下英雄，不计过失而任用人才；因此才与曹操一同商议谋划，将偏师交给他统领，认为他有鹰犬般的才干，可充当爪牙任用。可他却愚蠢轻佻、缺乏谋略，轻易进军又轻易败退，屡遭挫败，多次损失兵马；我总是又分出精兵给他补充修整，上表举荐他代理东郡太守，兼任兖州刺史，给他增添威势，助长他的权柄，希望能获得他一战取胜的回报。可曹操却凭借这份资本骄横跋扈，肆意行凶作恶，盘剥百姓，残害贤良。
　　已故九江太守边让，才华英武出众，天下闻名；他言辞正直、神色庄重，议论从不阿谀奉承；却落得斩首示众的下场，妻子儿女也遭受灭族的灾祸。从此文人阶层愤慨痛心，百姓的怨恨愈发深重；一人振臂高呼，全州百姓便同声响应。因此曹操在徐州兵败，地盘被吕布夺去；他在东部边境徘徊流离，无处立足安身。本将军本着加强王室、削弱地方的大义，并且不与叛贼同流合污，所以又举旗披甲，大举兴兵出征，金鼓震天作响，吕布的军队奔逃溃败；将曹操从死亡的祸患中解救出来，恢复他州牧的职位：这么说来本将军对兖州百姓没有什么恩德，对曹操却有再造大恩。
　　后来恰逢天子车驾返回洛阳，各路贼寇进犯劫掠。当时冀州正有北部边境的警报，我无暇离开职守；所以派从事中郎徐勋，前去传令调度曹操，让他修缮郊祭宗庙，护卫年幼的君主。曹操便肆意妄为：擅自胁迫天子迁都，把持宫禁要务；轻视侮辱皇室，败坏法纪；安坐掌控三台要职，独揽朝政；封爵赏赐全凭心意，刑罚杀戮随口而定；他偏爱的人能让五宗荣耀，他憎恶的人便遭三族诛灭；聚在一起议论的人被公开处死，心中非议的人被暗中杀害；百官闭口不言，路上相见只能以目示意；尚书只负责记录朝会事宜，公卿大臣不过充数罢了。
　　已故太尉杨彪，历任司徒、司空二职，身居朝廷最高官位。曹操只因一点小怨，就给他强加莫须有的罪名；鞭杖拷打一齐施用，五种酷刑全都用上；随心所欲肆意妄为，不顾法度纲纪。还有议郎赵彦，忠心进谏、直言不讳，所言义理有可采纳之处，因此天子耐心听取，动容赞许。曹操想要蒙蔽君主的视听，堵塞进言的途径，擅自将他逮捕处死，不等上奏批复。还有梁孝王，是先帝的同母兄弟，陵墓尊贵显赫；陵墓上的桑梓松柏，本应令人肃然起敬。可曹操却率领将官兵士，亲自前去挖掘，砸开棺木、暴露尸身，掠取金银宝物。致使天子为之落泪，士民百姓为之伤心！
　　曹操又特意设置“发丘中郎将”“摸金校尉”，所到之处横冲直撞，没有尸骨不被暴露。他身居三公的高位，却行凶暴掳掠的行径，玷污国家、残害百姓，连人带鬼都受其毒害！再加上他政令繁琐苛刻，法令条规交错设立；罗网布满道路，陷阱填塞路途；抬手就会触碰罗网，抬脚就会踩中机关：因此兖州、豫州有走投无路的百姓，京城满是哀叹怨恨的声音。遍观史籍记载，无道的臣子中，贪婪残暴的程度，以曹操为最甚！
　　本将军正忙于征讨境外的奸贼，没来得及整顿教训他；特意多加包容，希望他能弥补过失。可曹操怀有豺狼般的野心，暗藏祸心，想要摧毁国家栋梁，孤立削弱汉室，铲除忠正之士，独做强横奸雄。先前我击鼓北征公孙瓒，这个强贼凶暴叛逆，坚守抗拒了一年。曹操趁着我还没攻破他，暗中书信往来，表面上声称协助王师，暗地里却打算偷袭。恰逢他的使者败露，公孙瓒也已被诛灭，所以让他的锋芒受挫收敛，这个阴谋没能得逞。
　　如今曹操屯守占据敖仓，凭借黄河作为坚固防线，想用螳臂般的微力，阻挡大军行进的势头。本将军秉承汉室声威，克敌平乱于天下；长戟甲士百万，胡族骑兵千群；麾下奋起中黄伯、夏育、乌获般的勇士，施展强弓劲弩的威势；并州兵马翻越太行山，青州兵马渡过济水、漯水；主力大军渡黄河在前方牵制，荆州兵攻下宛、叶二地在后方包抄：军威如雷霆震响、如猛虎迈步，就像举烈火焚烧飞蓬，倾沧海浇灭燃炭，有什么不能消灭的呢？
　　再者曹操军中的官兵，能上阵作战的，都出自幽州、冀州，或是他原有的旧部人马，全都久役在外、思乡心切，流着泪回望北方。其余兖州、豫州的士兵，以及吕布、张杨的残部，都是战败后被迫胁从，暂且屈从；人人都受过创伤，个个心怀仇怨。如果我军挥师进发，登上高岗奏响军乐，扬起白旗敞开投降的生路，敌军必定土崩瓦解，不必兵刃相见就能平定。
　　如今汉室衰微，纲纪法度松弛废绝；朝廷没有一位得力的辅臣，重臣也没有御敌制胜的威势。京城辖区之内，精明干练的官员都垂头丧气、萎靡不振，没有什么依靠；即便有忠义的臣子，被暴虐的权臣胁迫，又怎能施展他们的气节？
　　曹操又率领私属精兵七百人，围守皇宫，对外假称是宿卫天子，实际上是拘禁君主。恐怕他篡逆的苗头，就会由此萌发。这正是忠臣肝脑涂地报效国家的时刻，是有志之士建立功业的良机，怎能不奋力勉励呢！
　　曹操又假传圣旨、代行皇权，派遣使者征调兵马。恐怕边远的州郡误听传言，发兵响应他，违背众心资助叛贼，起兵却身败名裂，被天下人耻笑，这是明智之人绝不会做的事。
　　即日起幽州、并州、青州、冀州四州兵马一同进兵。檄文传到荆州，就统领现有兵马，与建忠将军互相呼应、壮大声势。各州郡各自整顿义兵，布防在各自边境，兴兵耀武，共同匡扶汉室：那么非凡的功业，就将在此成就。
　　斩得曹操首级的人，封五千户侯，赏钱五千万。曹操部下的偏将、校尉及各级官吏投降的，一概不予追究。广施恩德、彰显信义，颁布赏赐的条令，布告天下，让所有人都知道朝廷正遭受被拘禁胁迫的危难。按律令执行！

陈琳《讨曹操檄》