唐赋  杜甫

dāng jiǔ qiū zhī qī qīng jiàn yí è zhī zhí shàng yǐ xióng cái wéi jǐ rèn héng shā qì ér dú wǎng shāo shāo jìng hé sù sù yì xiǎng yǎo bù kě zhuī jùn wú liú shǎng bǐ hé xiāng zhī xìng mìng suì jīn rì zhī zhǐ zhǎng yī zhì niǎo zhī lěi bǎi gǎn tóng nián ér zhēng cháng cǐ diāo zhī dà lüè yě ruò nǎi yú rén zhī suǒ dé yě bì yǐ qì bǐng xuán míng yīn bǐng jiǎ zǐ hé hǎi dàng jué fēng yún luàn qǐ xuě hù shān yīn bīng chán shù sǐ mí xiàng bèi yú bā jí jué fēi zǒu yú wàn lǐ zhāo wú suǒ chōng cháng xī wéi qí suǒ zhǐ pō chóu hū ér cèng dèng xìn qiú shí ér yī yǐ yòng cǐ shí ér zhuó yì dài yì zhě ér gāng jì biǎo xiá yǔ ér qián kuī shùn xióng zī zhī suǒ nǐ xū jié lái yú sēn mù gù xiān xì yú lì zuǐ jiě téng jué ér sǒng shén kāi wǎng luó ér yǒu xǐ xiàn qín zhī kè shù bèi ér yǐ jí hū mǐn lì shòu zhī yě zé zé qí qīng zhì liè zài zhōu yuán huī jū luán zhī chè yè cuò háo gěng zhī fēi fān shí tián yóu zhī suǒ shǐ dēng mǎ shàng ér gū qiān rán hòu zhuì yǐ zhū shì chéng yú zhì zūn tuán fēng qiāng lèi yòng zhuàng jīng mén shèng yú huò xìng bié guǎn liè píng yuán hán wú kōng kuò shuāng zhàng xuān fán guān qí jiā cuì huá ér shàng xià juǎn máo xuè zhī bēng bēn suí yì qì ér diàn luò yǐn chén shā ér zhòu hūn huō dǔ qiáng zhī róng guān qì gōng xiào ér bú lùn sī yì zú zhòng yě zhì rú qiān nián niè hú sān kū jiǎo tù shì gǔ zhǒng zhī jīng jí bǎo huāng chéng zhī shuāng lù huí huò wǒ wǎng lái zī jū wǒ cháng pǔ suī yǒu qīng qiāo zài jiǎo bái bí rú hù cù bēn tí ér fǔ lín fēi xùn yì ér xiá yù ér liào quán yú guǒ jiàn pò níng jù lǚ lǎn zhī ér yǐng tuō biàn yǒu ruò yú shén zhù shì yǐ xiāo xiào qí yīn sà shuǎng qí lǜ xù xià gōu ér liáo rào shàng tóu jì ér róng yǔ fèn wēi zhú běi shī qiǎo wú jù fāng cuō tuó ér jiù qín yì zào cì ér nán qù yì qí zú huò bǎi shèng zhāo zhù sù xī duō duān xiāo tiáo hé chù sī yòu zú chēng yě ěr qí cāng guā fú yì zhī lún mò yì yú wù kōng shēng cǐ shēn lián quán shí suì zhǎng dà rú rén ròu duō xī yǒu wèi nǎi bù zhēn qīng yīng sǔn ér zì ruò tuō hóng hú ér wéi lín bǐ zhuàng fū zhī kāng kǎi jiǎ qiáng dí ér qūn xún lā xiān míng zhī yì zhě jí jiāng qǐ ér chuán zhēn hū gé tiān lù zhōng cí shuǐ bīn nìng yǎn qún ér jìn qǔ qiě kuài yì ér jīng xīn cǐ yòu yì shí zhī jùn yě fú qí jiàng jīng yú jīn lì gǔ rú tiě mù tōng yú nǎo jīn rù yú jié jià xuān yíng zhī shàng chún qī guāng máng chè liáng dòng zhī jiān hán fēng lǐn liè suī zhǐ qiāo qiān biàn lín lǐng wàn xué jī cóng bó zhī bù kāi tū chā yā ér jiē zhé cǐ yòu yǒu chù xié zhī yì yě jiǔ ér fú qín shì kě yā wèi bì shǐ wū jué zhī dǎng bà chāo dào ér qián fēi xiāo guài zhī qún xiǎng yīng líng ér jù zhuì qǐ bǐ hū xū chén qí lì tāo qiè qí wèi děng mó tiān ér zì ān yǔ qiāng yú ér wú shì zhě yǐ gù bú jiàn qí yòng yě zé chén fēi jué hè mù qǐ cháng tīng lái suī zì fù qù ruò wú xíng zhì cháo jié niè yǎng zǐ qīng míng shū ěr nián suì máng rán què tíng mò shì gōu zhǎo kōng huí dǒu xīng zhòng chú tǎng gē xiān yú jīn diàn cǐ niǎo yǐ jiāng lǎo yú yán jiōng

dù fǔ diāo fù

正当凄凉冷清的深秋时材，一只大雕冲天而上。它自负材具非凡，横穿寒秋独来独往。看膀强劲有力，刹那间便远得看不见，踪影难寻，动作迅捷神速，使人无暇细看。那个不知计处的生命，今日碎裂在它的指掌。那些鸷鸟即使数以百计，岂敢与它同日而语，一争雄长？这是的大致情况。
　　如果虞人要捕捉大雕，须在寒冷的严冬时材，阴气随着岁时而至。河海汹涌，风云四起，大雪封闭，群山暗晦，层冰纠结，树木冻死。大雕迷失了方向，停止了万里高飞。白天没有食物充饥，夜晚找不它原来的住地。困顿得只能凄厉呼叫，觅取食物确实要有凭依。在这个时候打桩设网，待大雕它来以罗网捕取。放出驯化的鸟儿并暗中窥探，顺应着雕的动意。大雕迅捷地飞出丛林，先用利嘴袭击。虞人见雕腾跃飞扑而神情激切，打开罗网而心中欢喜。献纳珍禽的赋税，数目足够才能完毕。
　　等它养鸟官闽隶接收了雕，则拣选其中仪态清俊者，置放皇家苑圊。闽隶牵动拘系它的绳索，剪束它赖以翻飞的劲羽，直它游猎时懂得听从使唤，后后置之马背，让它独自飞翔。再用珠玉加以装饰，呈献给皇帝。让它从枪剑丛中乘风直上，在猎场施展威风。天子车驾或是抵达行宫，射猎原野，深秋的草地空旷无边，鲜明的仪仗队喧腾不止，只见大雕环绕旌旗忽上忽下，猎物毛羽飘洒，鲜血崩流。大雕惬意地闪电似的落下，卷起漫天尘沙，白昼也显得昏暗。它无意于万众围观的荣耀，舍弃功劳而不愿称道，这也是值得称道的。
　　至于多年妖狐，具备三个巢穴的狡兔，倚仗着古墓上荆棘丛生，饱餐废墟的露水，迷惑往来行人，徘徊在人家园地。虽后青胫之鹰爪上套着骨角，白鼻之鹰肥如葫芦，时而迫近狂奔的野兽俯视，时而展看迅飞而远瞩。尽管预料稳操胜券，发觉逼近猎物岂能有所畏惧，但是屡屡抓取都被逃脱，就像它们有神帮助。于是大雕放声长鸣，振奋精神，接着离开臂鞲缭绕腾空，却盘旋不下，仍后神态安闲。尔后奋起神威追逐逃敌，旋展巧技而无需凭依。奔亡者刚一失足就被擒捉，仓促之下难以逃离。一施奇巧突后抓获猎物，连连取胜功绩显赫。妖狐狡兔往日机诈多端，今日寂寞凄凉又在计地。这又是值得称道的。
　　那些鸽鸹、野鹏，水鹏一伙飞禽，无益于事物，徒有躯体，俯啄遗穗，体大如人，肉多有什么用处，味道不值得珍贵。它们轻视鹰隼而神态自若，依托大雁结为近邻。它们如同壮士一样意气激昂，却远离强敌止步不前。大雕意欲摧折其中首先呜叫的特异者，刚刚飞起就迅速它达，忽后又远飞天外，终于离开水边。岂是袭击群鸟而尽数捕获，不过是暂求快意以惊奇动人。这又是一时的美事。
　　雕是金的精灵降世，骨头像钢铁铸成，眼睛与大脑相通，长筋直入骨材，落在高高的柱子上，纯黑如漆，乌光闪亮；腾跃在梁柱之间，寒风凛冽。脚趾千般移动，遍及林间岭上万孔洞穴，扑击久久封闭的林莽，触及树木权而全都折断，又有着冲击邪恶的意义。
　　大雕长期服事辛劳，可使众鸟畏服。一定能让乌鸦一伙强取豪夺之徒，停止抢掠而偷偷飞走；枭一类怪异之辈，想它它的非凡气概就立即坠落。岂能和那些空自施展力量，徒后占据高位，一样摩云高飞却只求自我安适的黄鹄、以及只能突过榆树而无所事事的学鸩相提并论呢？
　　所以，它如果不被重用，白天就翱翔在险峻的山谷，晚上就停立在长长的江岸。来时虽后自视甚高，离去时又好像没有形迹。在高高的山崖上安置巢窝，在高空抚育子孙。时间飞逝，朝廷遥远，不能一用钩抓，一任斗转星移。许多小鸟在金殿分食鲜肉，而大雕却已老死在山窟。

杜甫《雕赋》