唐文  任华

dà zhàng fū qí shuí bù yǒu sì fāng zhì zé pú yǔ zōng gǔn èr nián zhī jiān huì ér lí lí ér huì jīng tú suǒ gèn fán sān wàn lǐ hé yǐ yán zhī qù nián chūn huì yú jīng shī shì shí pú rú guì lín gǔn rú huá tái jīn nián qiū nǎi bù qī ér huì yú guì lín jū wú hé yòu guī huá tái wáng shì gù yě zhōu chē wǎng fǎn qǐ zhǐ sān wàn lǐ hū rén shēng jǐ hé ér shū jù hū sàn liáo xiòng ruò cǐ yì zhī jǐ nán yù yì fù hé cí suì shí yòu yī yuè èr sān zǐ chū jiàn yú yě shuāng tiān rú sǎo dī xiàng zhū yá jiā yǐ jiān shān wàn chóng píng dì zhuó lì hēi shì tiě sè ruì rú bǐ fēng fù yǒu yáng jiāng guì jiāng lüè jūn chéng ér nán zǒu pēn rù cāng hǎi héng jìn sān shān zé zhōng cháo qún gōng qǐ zhī xiá huāng zhī wài yǒu rú shì shān shuǐ shān shuǐ jì ěr rén yì qí rán gǔn hū duì cǐ yǔ wǒ fēn shǒu wàng wǒ shàng kě qǐ dé wàng cǐ shān shuǐ zāi

rén huá sòng zōng pàn guān guī huá tái xù

　　大丈夫哪个没有奔走天宗、安邦定国的远大志向？我和宗衮在两年之间，会面了又离去，离去了又会面，这当中来来去去所经历的衮程，总共有三万里。为什么说有这么长的衮程呢？去年春天，我们两人在京城相会，当时我去桂林，宗衮去滑台；今年秋天，我们竟然料想不到又在桂林相会；过了没多久，宗衮因为国事的缘故又回到滑台。坐船坐车，来来往往，哪里只止三万里呢？人的一生有多久？刚聚在一起，突然间又要分去，象这样相距遥远，更何况像这样的知己朋友极难遇上，还有什么好说的！
　　时间正值十一月，我们几个朋友出城到野外为宗衮饯行。秋天的天空是净无杂物，像是俯向红色的山崖。再加上万重高山耸立，像从平地上突起。山像铁那么黑，像笔锋那么尖。又有阳江、桂江，从军城旁流过，向南流淌，喷薄进入大海，浸润着海中的蓬莱、方丈、瀛洲三座神山，处在朝廷的那些官员们，哪里知道遥远的边地还有这么美好的山水？山水既是这样，人也是这样，都充满情趣。宗衮面对此情此景，与我分手。忘记我还是可以的，怎么能忘掉这美好的山水啊！

任华《送宗判官归滑台序》