qiū rì wǎn qíng fán chuān zǐ mù yú jiāo yuán jiàn dà zhě xiǎo zhě yǒu zhuàng lèi zhě gù shū fù yún yǔ qíng qiū róng xīn mù xī xīn rào yuán ér xì lǚ miàn píng chí zhī qīng kōng xī zǐ gé qīng héng yuǎn lái zhào shuǐ rú gāo táng zhī shàng jiàn luó mù xī chuí hū jìng lǐ mù shì dǎng wǔ xī xíng zhě rú yíng yǎn zhě rú zuì gāo zhě rú dá dī zhě rú qǐ sōng shù shí zhū qiè qiè jiāo fēng rú guān jiàn dà chén guó yǒu jí nàn tíng lì ér yì zhú lín wài guǒ xī shí wàn zhàng fū jiǎ rèn chuāng chuāng mì zhèn ér huán shì qǐ fù jūn lìng zhī bù gǎn xiāo xī hē yì qì zhī yán yì fù yǐn zhōu yú shēn wān hū bā jiǔ zhī hóng jì chà rán rú fù liǎn rán rú nǚ duò ruǐ yuè yán sì jiàn fàng qì bái lù qián lái xī miǎo fēng biāo zhī gōng zǐ kuī cǐ měi rén xī rú mù yuè qí róng mèi zá huā cēn cī yú àn cè xī jiàng lǜ huáng zǐ gé wán sè jiàn xī huò qiè huò bì jiàn cǎo shèn duō cóng zhě shù xī mǐ zhě yǎo xī yǎng fēng liè rì rú lì rú xiào xī qiān qiān wàn wàn zhī róng xī bù kě dé ér zhuàng yě ruò yú zhě zé wèi hé rú dǎo guān luò pèi xī yǔ shì kuò shū áo áo xiū xiū xī zhēn xùn qí yú ér yǐn jū zhě hū

dù mù wǎn qíng fù

　　秋日落雨，傍晚放睛，樊川子漫游郊园，见大小景物，形状大有可类比者，因此作赋云：

　　秋雨放晴，秋容新洗，欣然的绕着园子漫步游历。看面前那平静的池水映照着清湛的天空，紫阁峰横翠耸绿，也远远地赶来在水中留下倩影。登上那高高的平台，只见岸边的景物如同一道帷幕，垂挂在明镜一般的水中。树木一丛丛，一排排，成行的如同列队迎客，卧倒的犹如酣然醉酒，高大的如同高官得坐，低矮的好像要踮起脚跟。松树几十棵，繁茂的枝叶萧萧于微风之中，有如加冠佩剑的王公大臣，国难当头，凛然争议于朝廷。竹林四外围裹，有如十万男儿，铠甲兵刃相撞击，摆成密密麻麻的阵势而环卫四周。莫非是身负军令而不敢喧哗吗，意气是多么雄壮森严！又荡着小舟来到深湾，忽见八九支出水红荷，艳丽如少妇，含羞若少女，花瓣下垂，水珠斑斑，如同被休弃的女子一般。白鹭悄悄地飞来，远远望去恰如风度翩翩的白衣公子，正在暗中窥视这红粉佳人，像是欣赏、爱慕她的秀姿一样。岸边的杂花参差不齐，红绿黄紫，色调各一，姿态愚钝，颜色不佳，有的像侍妾，有的如婢女。花中野草很多，丛聚的就像被捆在一起，倒伏的又遥远得没有尽头，傲然昂着于微风秋日之中，如挺立，如笑语，千千万万种形状啊，无法一一描述。像我又是什么样子呢？帽子倒戴，珮玉下落，一派与世不合的模样。逍遥闲适地漫步游玩啊，真像一位追寻那大智若愚者的隐居人了。

杜牧《晚晴赋》