yú zhì hú shàng _ yù wǎng chuān sì kě lóu yǐ bàn yuè _ wǎng chuān zhě _ jiā xué shì xiōng jiè ān bié yè yě _ lóu miàn gū shān _ shǔ shèn _ wèi néng wǎng _ qī xī hòu wǔ rì _ yǔ guò wēi liáng _ huán hú fēng luán _ jiē kōng cuì rú xīn mù _ wàng míng yuè shàng dōng nán zuì gāo fēng _ yǔ bō róng yàng _ hú bì tiān qīng _ wàn xiàng chéng chè _ yú yóu xìng yuè rán _ xié xué shì _ hū xiǎo tǐng _ dù gū shān lù _ cóng yì xī tóng _ dēng fàng hè tíng _ pái huái lín chǔ shì mù xià _ yǐ shě tǐng _ qǔ jìng jù rù jiān _ zhì wàng hú tíng _ píng jiàn sì tiào _ zé hú yuán rú jìng _ liǎng gāo _ nán píng zhū fēng _ huí hé rú dà huán _ gài tíng shì jù hú shān zhī zhōng _ yú yuè yè yóu shèng _ tíng fèi _ jīn wéi lóng wáng cí _ xī xíng guò lù xuān gōng cí _ zuǒ yòu yǒu jū rēn shù shí jiā _ dēng huǒ yǐn xiàn lín bó _ bìng hú xíng èr lǐ xǔ _ zú xiǎo pí _ zuò líng qiáo shí lán _ xué shì zhǐ diǎn yǔ yú yuē _ _ sòng jiǎ sì dào hòu lè yuán fèi zhǐ _ zài jīn gě lǐng _ yòu jì chēng shuǐ zhú yuàn zài xī líng qiáo nán _ zuǒ xié gū shān _ yòu dài sū dī _ dāng jí cǐ dì _ _ jiē hū _ lán yǐng hú guāng _ jīn bú yì xī _ ér dāng shí shì yàn zhī hè yì _ yāo yě gē wǔ tíng xiè zhī chǐ lì _ jīn jiē wú yǒu _ jì yǐ dàng wéi hán yān yǐ _ ér jǔ qí xìng míng _ sān chǐ tóng zǐ yóu yù tuò zhī _ ér lín bū yí bù yī _ chuí liù bǎi yú nián _ yí jì gù jīn shàng cún _ hé yé _ xiāng yǔ kǎi tàn jiǔ zhī _ gū shān lái _ jīng sēng shè liù qī _ fàn bài jì rán _ wéi fèng lín sì wén zhōng shēng liáo liáo yě _ zuò jì yǐ yóu zhī míng rì _

shào cháng héng yè yóu gū shān jì

　　我到西湖上，寄居在辋川四可楼已经半个月了。辋川，是我族兄戒庵的别墅。别墅中的四可楼正对着孤山，夏天很热，我们没能够前去游览。农历七月十二日，雨后微微清凉，环绕着西湖的山峦，都显得空寂青翠，像刚洗过一样。夜里，看见明亮的月渐渐升到东南的最高峰，月光与水交融，波光浮动，湖水碧绿天空青蓝，各种景象都显得澄净明澈。我游览孤山的兴致正高，与学士一道，叫来一条小船，乘船来到孤山脚下。让一个童仆跟着，登上放鹤亭，在林逋坟墓的下面徘徊。不久，我们丢下小船，取低湿地带的小路，到达望湖亭。倚靠亭楼栏杆四处眺望，就看见西湖圆得像铜镜，武林山上的南高峰、北高峰和西湖南边的南屏山，四面合拢得像个大环。这大概是因为望湖亭正好处在西湖和山的中间，在有月亮的夜晚特别好看。亭子已经被废弃，现在是龙王祠。往西走经过陆宣公祠，祠的左右住有几十户人家，灯火在丛生的草木间忽隐忽现。

　　沿着西湖走二里左右，双脚有点疲劳，坐在西泠桥石头栏杆上休息。族兄戒庵指点着告诉我说：“宋朝贾似道后乐园废址，在现在的葛岭(西湖北边)；又听人们说起被称作水竹院的楼现在西泠桥南面，左边倚靠着孤山，右边与苏堤连接，应当就在这个地方。”唉呀！湖光山色，现在与过去没有什么不同，而当时，权势非常显赫，妖冶的乐伎弦歌艳舞，亭台楼阁豪华艳丽，现在都不复存在了，已经荡化为凄冷的烟雾了！并且每说起他们的姓名，连小孩子都想要唾骂他。林逋只是一个平民，名声却流传了六百多年，遗址反而到今天还存在，为什么呢？我和戒庵相互感慨了颇久。从孤山一路过来，经过六七个和尚寺庙，没有和尚唱经礼赞的声音，只有在凤林寺听到几声冷落的钟声。在游览孤山的第二天写下这篇记。

邵长蘅《夜游孤山记》