清文  方苞  抒情 品格

sūn qí féng _ zì qǐ tài _ hào zhōng yuán _ běi zhí róng chéng rén yě _ shào tì tǎng _ hào qí jié _ ér nèi xíng dǔ xiū _ fù jīng shì zhī lüè _ cháng yù hè rán zhù gōng liè _ ér bù kě qiǎng yǐ shì _ nián shí qī _ jǔ wàn lì èr shí bā nián shùn tiān xiāng shì _ xiān shì _ gāo pān lóng _ gù xiàn chéng jiǎng xué dōng lín _ hǎi nèi shì dà fū lì míng yì zhě duō fù yān _ jí tiān qǐ chū _ nì yān wèi zhōng xián dé zhèng _ tāo huì zhě zhēng chū qí mén _ ér mù dōng lín zhū jūn zǐ wéi dǎng _ yóu shì yáng lián _ zuǒ guāng dǒu _ wèi dà zhōng _ zhōu shùn chāng _ miào chāng qī cì dì sǐ chǎng yù _ huò jí qīn dǎng _ ér qí féng dú yǔ dìng xīng lù zhèng _ zhāng guǒ zhōng qīng shēn wéi zhī _ zhū gōng zú lài yǐ guī gǔ _ shì suǒ chuán _ fàn yáng sān liè shì _ yě _ fāng shì shí _ sūn chéng zōng yǐ dà xué shì jiān bīng bù shàng shū jīng lüè jì _ liáo _ qí féng zhī yǒu guī ān máo yuán yí jí lù zhèng zhī zǐ shàn jì jiē zài mù fǔ _ qí féng mì shàng shū chéng zōng _ chéng zōng yǐ jūn shì shū qǐng rù jiàn _ zhōng xián dà jù _ rào yù chuáng ér qì _ yǐ yán zhǐ è chéng zōng yú zhōng tú _ ér shì yǐ cǐ yì gāo qí féng zhī yì _ tái yuán jí xún fǔ jiāo jiàn lǚ zhēng _ bù qǐ _ chéng zōng yù shū qǐng yǐ zhí fāng qǐ zàn jūn shì _ shǐ yuán yí xiān zhī _ qí féng yì bú yìng yě _ qí hòu jī nèi dào zéi shuò hài _ róng chéng wēi kùn _ nǎi xié jiā rù yì zhōu wǔ gōng shān _ mén shēng qīn gù cóng ér xiāng bǎo zhě shù bǎi jiā _ qí féng wéi jiào tiáo bù shǔ shǒu yù _ ér xián gē bú chuò _ rù guó cháo _ yǐ guó zǐ jì jiǔ zhēng _ yǒu sī dūn cù _ zú gù cí _ yí jū xīn ān _ jì ér dù hé _ zhǐ sū mén bǎi quán _ shuǐ bù láng mǎ guāng yù fèng yǐ xià fēng tián lú _ nì shuài zǐ dì gōng gēng _ sì fāng lái xué _ yuàn liú zhě _ yī shòu tián shǐ gēng _ suǒ jū suì chéng jù _ qí féng shǐ yǔ lù shàn jì jiǎng xué _ yǐ xiàng shān _ yáng míng wéi zōng _ jí wǎn nián _ nǎi gèng hé tōng zhū zǐ zhī shuō _ qí zhì shēn wù zì kè dǐ _ zhí qīn zhī sāng _ shuài xiōng dì lú mù cè fán liù nián _ rén wú xián yú _ gǒu wèn xué _ bì kāi yǐ xìng zhī suǒ jìn _ shǐ zì lì yú yōng xíng _ qí yǔ rén wú tǐng qí _ suī wǔ fū hàn zú gōng shāng lì yǔ yě fū mù shù _ bì yǐ chéng yì jiē zhī _ yòng cǐ míng zài tiān xià _ ér rén wú jì jí zhě _ fāng yáng _ zuǒ zài nàn _ zhòng jiē wèi qí féng wēi _ ér zhōng xián zuǒ yòu jiē jìn jī rén _ sù zhòng qí féng zhì xíng _ wú bù yīn wéi zhī dì zhě _ dǐng gé hòu _ zhū gōng bì yù qiǎng qǐ qí féng _ píng liáng hú tíng zuǒ yuē _ _ rén gè yǒu zhì _ bǐ zì lè chù yǐn jiù xián _ hé gù bì lìng yǔ wú chái yì zhé hū _ _ jū xià fēng èr shí yòu wǔ nián _ zú _ nián jiǔ shí yòu èr _ hé nán běi xué zhě _ suì shí fèng sì bǎi quán shū yuàn _ ér róng chéng yǔ liú yīn _ yáng jì shèng tóng sì _ bǎo dìng yǔ sūn wén zhèng chéng zōng _ lù zhōng jié shàn jì bìng sì xué gōng _ tiān xià wú zhī yǔ bù zhī _ jiē chēng yuē xià fēng xiān shēng _ zàn yuē _ xiān xiōng bǎi chuān wén zhī xià fēng zhī xué zhě _ zhēng jūn cháng yù rén yuē _ _ wú shǐ zì fèn yǔ yáng _ zuǒ zhū xián tóng mìng _ jí shè luàn lí _ kě yǐ fàn sǐ zhě shù yǐ _ ér zhōng wú yàng _ shì yǐ xué guì zhī mìng ér bú huò yě _ _ zhēng jūn lùn xué zhī shū shèn jù _ qí zhì xíng _ xué zhě pǔ yān _ zī gù bú lùn _ ér dú zhù qí luò luò dà zhě _ fāng gāo yáng sūn shào shī yǐ jūn shì xiāng zhǔ _ xiān shēng lì cí bú jiù _ zhòng jiē xī zhī _ ér shào shī zài yòng zài chù _ qì wú chéng gōng _ _ yì _ suǒ wèi _ jiè yú shí _ bù zhōng rì _ zhě _ qí dài shù jī yé _

fāng bāo sūn zhēng jūn zhuàn

　　孙奇逢，字启泰，号钟元，是北直隶容城人。少年时风流倜傥，喜欢奇特的节操，同时又居家的言行诚恳而美好；自负有着经世之略，常常想要建立显赫的功业，而又不愿勉强出来做官。十七岁，在万历二十八年考顺天乡试考中。
　　在这之前，高攀龙、顾宪成在东林讲学，海内有名节的士大夫常常追随他们。到了天启初年，逆贼魏忠贤把持朝政，贪官污吏争相巴结他成为他的门下走狗，而又把东林诸君子为看做是朋党。由此杨涟、左光斗、魏大中、周顺昌、缪昌期先后死在东厂监狱，祸事连坐到亲人朋友。而孙奇逢偏和定兴的鹿正、张果中尽力地设法救助，死难诸公最终有赖他们才得以寻回遗体，这就是世间所传“范阳三烈士”。
　　在这时，孙承宗凭大学士兼兵部尚书的身份负责蓟、辽两地的军事事务，孙奇逢的朋友归安（地名）的茅元仪和鹿正的儿子子善继都在孙承宗幕府。孙奇逢悄悄给孙承宗上书，承宗用军事名义上疏请求进京见驾。魏忠贤很害怕，绕着皇帝御床哭泣，最后用严厉旨意把承宗截留在半路不得回京。而世人由于这个事情更加看重孙奇逢的大义。御史和巡抚都交相上疏推荐孙奇逢出来做官，但孙奇逢不愿做，孙承宗想上疏请用职方的官位来起用孙奇逢辅佐军事，让茅元仪先出来做官，孙奇逢也不答应。后来京城管辖的地区内盗贼多次骚动，容城危困，于是孙奇逢带着全家进入易州五公山隐居，他的门生亲故跟着以保护他的多达几百家，孙奇逢制定规程部署防守，同时又不停地读书教化。
　　到了清朝时代，官府用国子祭酒的官职来征召他，有关部门敦促他，最后他还是坚决推辞。后来搬家到新安，已经渡过河（黄河？），留住在苏门百泉。水部郎马光裕把夏峰田庐奉送给他，他接受了并率领子弟耕种，四方来求学的人，愿留下来的人，也授给田地让他耕种，他所居住的地方于是成为了村落。
　　孙奇逢开始和鹿善继讲学，把陆九渊王阳明的学说作为宗旨，到了晚年，就融会贯通朱熹的学说。他修身一定刻苦磨练，守父母的丧期，是率领兄弟在墓旁建草庐居住共六年。无论贤能愚笨的人，如果来问学，必定用性之所近来启发他，使他自己努力做好日常之事。他对人从来不摆架子，即使是兵卒工人商人农夫牧童，也一定会诚心对待，由于这样天下闻名，却没有谁嫉妒他。正值杨涟、左光斗受难时，大家都为孙奇逢感到危急，而魏忠贤身边的人都是京师附近的人，向来敬重孙奇逢的品质德行，全都悄悄为他留有余地不过分追逼。清朝取代大明以后，各位名士都想硬要孙奇逢出来做些事情，平凉的胡廷佐说：“人各有志，他自己乐于享受隐居闲散的生活，为什么一定要他和我们这些人一样呢（估计他们是想反清复明）？”在夏峰居住了二十五年后，死了，享年九十二岁。
　　黄河两岸的学者，逢年过节就在百泉书院奉祀孙奇逢，而容城的同刘因、杨继盛一起祭祀，保定的同孙文正承宗、鹿忠节善继忆起在学宫祭祀，天下无论知与不知，皆称孙奇逢为夏峰先生。
　　赞（一种文体）说：我的哥哥百川从夏峰的学者那里听说，孙奇逢曾经对人说：“我开始自己料想与杨涟、左光斗诸贤是一样的命运（即下狱被害），待到后来经历离乱，能进入死亡的次数有好几次，然而最终还是安然无恙，因此学贵知命而不惑。”孙奇逢论学的书很多，他的品质操行，学者们都记述了，所以这里就不再讲了，而单单记述他那些分明的大行。正当高阳孙承宪把军事委托给孙奇逢，他尽力推辞不去担任，大家都认为这很可惜，而孙承宪两次被起用两次被罢免，到头来无所成功，《易》所说的“介于石，不终日”，大概就是这样吧。

方苞《孙征君传》