宋诗  王炎  

bó jiǔ kě chéng lǐ hé bì yǐn shàng zūn chǒu fù kě chéng shì hé bì qiú lì rén rén shēng yǒu yù jiē qiú dé shuí néng yǒu dé zhōng wú shī duō cáng wèi miǎn huì chuān yú hòu wèi yì néng shēng chèn jí qīng xié huǎn bù kě dāng chē bù yòng sì mǎ huáng jīn jī máo yán zhī xià bì fēng yǔ bù yòng dān bì wén cuī tí yùn páo bù qīn yì zì nuǎn bù yòng hú qiú méng jǐn yī cài gēng tuō sù yì zì bǎo bù yòng wǔ dǐng xiū xiān féi yuè yíng bù cháng quē wù shèng bì yǒu shuāi zhú kè kě xiàng yì kě yí è lì wéi wáng yòu wéi zū yù cóng yì mǎn shén suǒ jì jí xiōng fǎn fù xiāng chéng chú wú wén xīng xīng mà rén fēi bù zhì yǐ zuì jiù qín yóu xī jù yuán tuó kū xué shēn gèng shēn zú wéi rén dé yóu tān ěr gǔ lái dá shí zhào qí jī wài wù shì zhī shuāng bì xǐ yú líng cí pìn nìng guàn qí yù kòu cí sù nìng rěn jī táo róng wú rǔ èr shū qù jīn shì zuó fēi táo lìng guī qǐng jūn mò xián bó jiǔ bó wǎ wèng páo zūn rèn zhēn zhuó qǐng jūn mò xián chǒu fù chǒu jīng chāi bù rú yǔ xié lǎo tiān kuān dì dà dé zì yóu rú cǐ zú yǐ hé duō qiú

wáng yán bó bó jiǔ

淡薄的酒水足以完成礼仪，何须追求上等佳酿？
容貌寻常的女子也能组建家庭，何必执着于绝代佳人？
人生种种欲望总想全部实现，可谁能永久获得而不曾失去？
财富囤积难免招来盗贼窥探，美味过度终将引发疾病缠身。
脚穿草鞋慢步行走可代车马，无需豪华马车与黄金缰绳；
茅草屋檐下足以遮蔽风雨，不必雕梁画栋彩绘楼亭；
旧絮棉袍粗布被褥也能保暖，何求狐皮裘衣锦绣华服；
菜汤糙米同样可以充饥，无需五鼎盛宴鱼肉荤腥。
月满之后必将缺损，事物极盛必定转衰：
昨日流放之客可能拜相也可能贬谪，饥寒奴隶或登王位或成肉酱。
志得意满时上天自会警示，吉凶祸福往往交替轮回。
听说猩猩骂人并非不聪慧，却因贪杯被捉仍不舍草鞋；
鼋鼍潜藏深渊本应安全，终被人擒只因难敌诱饵。
自古明达之士洞察先机，视外物如破鞋不值珍惜：
于陵子推辞聘宁愿浇园种菜，列御寇拒绝赠粟宁可忍饥；
疏广疏受功成身退避开荣辱，陶渊明归隐田园知昨非今是。
请君莫嫌薄酒味淡，瓦罐瓢杯亦可尽兴；
请君莫嫌妻子平凡，布衣木簪方能白首同心。
天地广阔但求自在安然，如此便是足够何必奢求更多。

王炎《薄薄酒》