唐诗  白居易  

yú yǔ hé nán yuán jí xū fàn yáng zhāng yǔn zhōng nán yáng zhāng shēn zhī guǎng píng sòng yù ān dìng liáng bì fù fàn yáng zhāng tè dōng lín sì shā mén fǎ yǎn zhì mǎn shì jiān lì biàn dào shēn dào jiàn shén zhào yún gāo xī cí jì rán fán shí qī rén zì yí ài cǎo táng lì dōng xī èr lín dǐ huà chéng qì fēng dǐng dēng xiāng lú fēng sù dà lín sì dà lín qióng yuǎn rén jì hǎn dào huán sì duō qīng liú cāng shí duǎn sōng shòu zhú sì zhōng wéi bǎn wū mù qì qí sēng jiē hǎi dōng rén shān gāo dì shēn shí jié jué wǎn yú shì mèng xià rú zhēng èr yuè tiān shān táo shǐ huā jiàn cǎo yóu duǎn rén wù fēng hòu yǔ píng dì jù luò bù tóng chū dào huǎng rán ruò bié zào yí shì jiè zhě yīn kǒu hào jué jù yún rén jiān sì yuè fāng fēi jìn shān sì táo huā shǐ shèng kāi cháng hèn chūn guī wú mì chù bù zhī zhuǎn rù cǐ zhōng lái jì ér zhōu lǎn wū bì jiàn xiāo láng zhōng cún wèi láng zhōng hóng jiǎn lǐ bǔ quē bó sān rén xìng míng shī jù yīn yǔ jí xū bèi tàn qiě yuē cǐ dì shí kuāng lú dì yī jìng yóu yì lù zhì shān mén zēng wú bàn rì chéng zì xiāo wèi lǐ yóu dài jīn chuí èr shí nián jì mò wú jì zhě jiē hū míng lì zhī yòu rén yě rú cǐ 　　　　shí yuán hé shí èr nián sì yuè jiǔ rì lè tiān xù

bái jū yì yóu dà lín sì xù

　　我与河南的元集虚，范阳的张允中，南阳的张深之，广平的宋郁，安定的梁必复，范阳的张特，东林寺的出家人法演、智满、士坚、利辩、道深、道建、神照、云皋、息慈、寂然共十七人，从遗爱寺旁边的草堂出发，经过东林寺和西林寺，抵达上化成寺，然后在峰顶院歇息一会，再登上香炉峰，在大林寺住宿。大林寺在僻远之处，人迹罕到。寺周围有许多清澈的流水、青色的岩石、矮小的松树和细瘦的竹子。寺里只有板隔的房间和木制的器具，寺僧都是海东人。这里由于山高地深，季节转换得很迟，按时令已是初夏四月，天气还像正二月一般。梨树、桃树才刚刚开花，山涧中的青草还未长高，人物风俗气候与平地的村落都不一样，初到这儿恍忽进入了另一个世界。于是我口占绝句一首道：“人间四月芳菲尽，山寺桃花始盛开。长恨春归无觅处，不知转入此中来。”一会儿我们遍观了房间的墙壁，看见萧存郎中、魏弘简郎中、李渤补阙三人留下的姓名和文句，于是与集虚他们叹道：这里确是庐山首屈一指的地方。由驿路到寺门，还不足半日的路程，但自从萧、魏、李三人到此游览之后，至今相隔将近二十年了，二十年间这里一片寂寥，再也没有来游览的人。哎，人们忙于追名逐利而冷落了大自然的美景，名利对人的诱惑是如此强烈啊！

　　元和十二年四月九日，乐天作序。

白居易《游大林寺序》