唐诗  高适  

wǒ běn yú qiáo mèng zhū yě yì shēng zì shì yōu yōu zhě zhà kě kuáng gē cǎo zé zhōng nìng kān zuò lì fēng chén xià zhǐ yán xiǎo yì wú suǒ wéi gōng mén bǎi shì jiē yǒu qī bài yíng zhǎng guān xīn yù suì biān tà lí shù lìng rén bēi guī lái xiàng jiā wèn qī zǐ jǔ jiā jìn xiào jīn rú cǐ shēng shì yīng xū nán mǔ tián shì qíng jìn fù dōng liú shuǐ mèng xiǎng jiù shān ān zài zāi wèi xián jūn mìng qiě chí huí nǎi zhī méi fú tú wèi ěr zhuǎn yì táo qián guī qù lái bǎn běn yī wǒ běn yú qiáo mèng zhū yě yì shēng zì shì yōu yōu zhě zhà kě kuáng gē cǎo zé zhōng nìng kān zuò lì fēng chén xià zhǐ yán xiǎo yì wú suǒ wéi gōng mén bǎi shì jiē yǒu qī bài yíng zhǎng guān xīn yù pò biān tà lí shù lìng rén bēi bēi lái xiàng jiā wèn qī zǐ jǔ jiā jìn xiào jīn rú cǐ shēng shì yīng xū nán mǔ tián shì qíng jìn fù dōng liú shuǐ mèng xiǎng jiù shān ān zài zāi wèi xián jūn mìng qiě chí huí nǎi zhī méi fú tú wèi ěr zhuǎn yì táo qián guī qù lái bǎn běn èr

gāo shì fēng qiū zuò

我本是在孟诸泽畔打渔砍柴的人，一生本就该是闲适自在生活。
宁可在草野间狂放高歌，怎能甘心在尘世扰攘中做个卑微小吏？
当初只说小城邑没什么事可做，可一进官府，每件公事都有规定的期限。
跪拜迎接长官时，心都要碎了；奉命驱策百姓时，更让人满心悲戚。
回到家中向妻儿诉说心中苦楚，全家却都笑我如今这般小题大做。
谋生本就该靠田里的庄稼，世间的人情世故，不如都付与东流水抛却不管。
梦里思念的故乡在哪里呢？只因身负君王之命，我仍在原地徘徊无法归去。
如今才知道，梅福忠心进言却徒劳无功也不过是白白如此，转而想起陶渊明洒脱写下《归去来兮辞》的归隐之举。

高适《封丘作》