宋词  柳永  

wǎn qiū tiān yí shà wēi yǔ sǎ tíng xuān jiàn jú xiāo shū jǐng wú líng luàn rě cán yān qī rán wàng jiāng guān fēi yún àn dàn xī yáng jiān dāng shí sòng yù bēi gǎn xiàng cǐ lín shuǐ yú dēng shān yuǎn dào tiáo dì xíng rén qī chǔ juàn tīng lǒng shuǐ chán yuán zhèng chán yín bài yè qióng xiǎng shuāi cǎo xiāng yìng xuān xuān 　　　　gū guǎn dù rì rú nián fēng lù jiàn biàn qiāo qiāo zhì gēng lán cháng tiān jìng jiàng hé qīng qiǎn hào yuè chán juān sī mián mián yè yǒng duì jǐng nǎ kān qū zhǐ àn xiǎng cóng qián wèi míng wèi lù qǐ mò hóng lóu wǎng wǎng jīng suì qiān yán 　　　　dì lǐ fēng guāng hǎo dāng nián shào rì mù yàn zhāo huān kuàng yǒu kuáng péng guài lǚ yù dāng gē duì jiǔ jìng liú lián bié lái xùn jǐng rú suō jiù yóu sì mèng yān shuǐ chéng hé xiàn niàn míng lì qiáo cuì cháng yíng bàn zhuī wǎng shì kōng cǎn chóu yán lòu jiàn yí shāo jué qīng hán jiàn wū yè huà jiǎo shù shēng cán duì xián chuāng pàn tíng dēng xiàng xiǎo bào yǐng wú mián

liǔ yǒng qī shì · wǎn qiū tiān

　　时值深秋，短促的细雨飘洒在院落庭中。栏边的秋菊已谢，天井旁的梧桐也已然凋残。被似雾的残烟笼罩。多么凄然的景象，远望江河关山，黯然的晚霞在落日余晖里浮动。想当年，多愁善感的宋玉看到这晚秋是多么悲凉，曾经临水登山。千万里路途艰险，行路者是那么的凄惨哀楚，特别厌恶听到陇水潺潺的水声。这个时候，正在落叶中哀鸣的秋蝉和枯草中不停鸣叫的蟋蟀，此起彼伏地相互喧闹着。

　　在驿馆里形影单只，度日如年。秋风和露水都开始变得寒冷，在深夜时刻，胸中愁苦更甚。浩瀚的苍穹万里无云，清浅的银河中一轮皓月明亮。绵绵相思，长夜里对着如此的景色不堪忍受，掐指细算，回忆往昔。那时功名未就，却在歌楼妓院等游乐之所出入，一年年时光耗费。

　　美景无限的京城，让我想起了年少时光，每天只想着寻欢作乐。况且那时还有很多狂怪的朋友相伴，遇到对酒当歌的场景就流连忘返。然而别离后，时光如梭，那些曾经的玩乐寻欢情景就好似梦境，前方一片烟雾渺茫。什么时候才能到岸？都是那些功名利禄害的我如此憔悴，将我羁绊。追忆过去，空留下残容愁颜。滴漏的箭头轻移，寒意微微，画角的呜咽之声从远方徐徐飘来，余音袅袅。静对着窗户，点了一夜的灯一直到早上，形影单只彻夜难眠。

柳永《戚氏·晚秋天》