明诗  张煌言  爱国 忧国忧民

xū jiē hū cāng hǎi yáng chén xī rì yuè máng shén zhōu lù chén xī líng gǔ bēng miǎo gū jūn zhī yì lì xī hū guǐ hū gēng yú mǐn cǐ jié yí xī suì xī jī ér qǐn bīng fāng hú yuán qiáo xī liáo jià shuì yǐ mái míng shén lóng yú fù xī lí cǐ yù qiě zhī zēng yú shēng zé zhōng huá xī sǐ zé dà míng cùn dān wéi zhòng xī qī chǐ wéi qīng wéi bǐ wén shān xī yì jī xiè yú yān jīng huáng guān gù xiāng xī fēi yú xīn zhī suǒ xīn yù kāng kǎi ér zì cái xī jì shù fù ér yán gēng xué xiè gōng yǐ jué lì xī nài qún huì zhī xiāng bìng děng hóng máo yú yí zhì xī hé nán tán xiào ér wěi xíng yì táng chén zhī niè chǐ xī shì dǐng huò qí yóu bīng niàn xiān rén zhī jiàn tǔ xī kuì zhōng xiào zhī wú chéng yì sì zǐ yú láo lóng xī tòng zōng sì zhī yún qīng yǐ yǐ fú xún qióng xiè yù xī yì yǒu shí ér diāo líng yú zhī hào qì xī huà wéi fēng tíng yú zhī jīng hún xī biàn wéi rì xīng shàng zú liú gāng cháng yú wàn sì xī chuí jié yì yú qiān líng fú hé fēn shú wéi guó zuò xī shú wéi jiā shēng gē yǐ yán zhì xī kěn fú mù xī jī zǐ zhī zhēn ruò yǐ nǐ hū zhèng qì xī huò wú kuì hū xiān shēng

zhāng huáng yán fàng gē

唉，可悲啊！
大海上尘雾弥漫，日月惨淡无光；
国家已是一片丘墟，山川全变了样。
孤军屹立在海岛上，没有衣，没有粮；
只为怜悯这些遗民，才放下了刀枪。
权把小岛作为避难的海外仙山，
谁料神龙竟葬身鱼腹，投入罗网。
我活着是中国人，死了是大明臣民；
贵在有一寸丹心，生命何足重轻。
想起文天祥也曾被囚禁在燕京，
我并不希望能活着回家当顺民。
满身锁链和严密的防范不容我慷慨自尽，
想学谢叠山绝食，无奈又受众人的阻梗。
生命于我如鸿毛，何难在谈笑中随时舍

张煌言《放歌》