宋诗  欧阳修  

yǔ zhī suǒ zhì dà shuǐ qī mín shān dǎo jiāng qí yī yě jiāng chū jīng zhōu hé yuán xiāng hé hàn miǎn yǐ shū zhī hǎi qí wéi wāng yáng dàn màn jiāo lóng shuǐ wù zhī suǒ píng fēng tāo huì míng zhī biàn guài zhuàng zāi shì wéi yǒng zhě zhī guān yě 　　　　wú xiōng huì shū wéi rén kāng kǎi xǐ yì yǒng ér yǒu dà zhì néng dú qián shǐ shí qí shèng shuāi zhī jì tīng qí yán huò rú yě kùn yú wèi bēi wú suǒ yòng yǐ lǎo rán qí xiōng zhōng yì yǐ zhuàng yǐ fú zhuàng zhě zhī lè fēi dēng chóng gāo zhī qiū lín wàn lǐ zhī liú bù zú yǐ wéi shì 　　　　jīn wú xiōng jiā jīng zhōu lín dà jiāng shě wāng yáng dàn màn zhuàng zāi yǒng zhě zhī suǒ guān ér fāng guī dì wéi chí fāng bú shù zhàng zhì tíng qí shàng fǎn yǐ wéi lè hé zāi gài qí jī hú ér gē jiě yī ér yǐn táo hū bù yǐ wāng yáng wéi dà bù yǐ fāng zhàng wéi jú zé qí xīn qǐ bù hào rán zāi 　　　　fú shì fù guì ér bú dòng chǔ bēi kùn ér hào rán qí xīn zhě zhēn yǒng zhě yě rán zé shuǐ bō zhī lián yī yóu yú zhī shàng xià qí wéi shì yě yǔ fú zhuāng zhōu suǒ wèi huì shī yóu yú háo liáng zhī lè hé yǐ yì wū yòng jiāo lóng biàn guài zhī wéi zhuàng zāi gù míng qí tíng yuē yóu tiáo tíng jǐng yòu wǔ nián sì yuè èr rì zhōu zhōng jì

ōu yáng xiū yóu tiáo tíng jì

　　夏禹治水，疏导了黄河、汉水、渭水等七条大川，岷山的导江是其中的一条。导江流出荆州地界，汇合了沅江、湘江，又汇合了汉水、沔水，最后流入大海。它浩渺无际，是蚊龙水怪的托身之所，江上波涛昏暗，变幻无端，是多么雄壮啊！这是勇敢者的景观。

　　我哥哥晦叔为人刚直不阿，好讲义气，勇敢而有大的志向。能够读懂以前的史书，知道时代兴衰变化的脉流。听他说话，就会感觉茅塞顿开。他困于地位卑下，终身未找到用武之地，但心胸也够雄壮的了。雄壮者不登上峻伟的山峰，不面临万里长河，便不能心情舒畅。

　　现在，我哥哥住在荆州，靠近长江，但他舍弃浩渺无际、放纵不羁、勇敢者乐意的雄壮景观，而正在划地造池，方圆不到几丈大，并在池上建造亭楼，反而以此为乐，这是为什么呢？这大概是因为他击壶吟唱，袒胸饮酒，陶然自乐，感觉不出浩渺无际的江河伟大，方圆几丈的亭楼局促，他的胸襟难道还不伟大吗？

　　目睹富贵荣华而不动摇，身处下位窘境而心胸博大的人，是真正的勇敢者。既然这样，那么水波轻轻荡漾，游鱼上下畅游，其舒适，与庄周所说的惠施在濠梁游赏时感受到的快乐，又怎样来区别呢？难道只有鲦鱼变幻无穷才算雄壮吗？我因此把他的亭子命名为“游鲦亭”。景佑五年四月二日，记于船上。

欧阳修《游鲦亭记》